recensie: The Stills - Oceans Will Rise

The Stills is niet het zoveelste bandje uit Canada dat wil meeliften op het succes van Arcade Fire. The Stills maken al een paar jaar vanuit Montreal albums die er toe doen. Hun debuut dateert uit 2003. Met dit derde studio-album benaderen ze de kwaliteit van hun internationaal goed ontvangen debuut. Laat je door de hoes niet misleiden, het is geen hardrock. Oceans Will Rise is alleen 'gemeen' of stekelig in zijn teksten. The Stills maken indierock die neigt naar pop en verdienen zeker onze aandacht.

Mochten The Stills je zijn ontgaan en je wilt meer over hun muziekstijl weten, dan is een vergelijking met Echo and the Bunnymen op zijn plaats. Toegankelijk, maar met een stevige boodschap over de negatieve ontwikkelingen in de wereld, en met name die in het milieu. Maar ook het melancholieke dat Echo and the Bunnymen hebben klinkt in een aantal liedjes van The Stills door. Alleen al de titel van dit album, Oceans Will Rise, geeft genoeg te denken. Dat denken zullen we zeker moeten doen als het water ons aan de lippen komt te staan. In 'Dinosaurs' wordt de klimaatverandering bezongen. Toenemende regen en andere klimaatveranderingen leiden naar de ondergang. Geen vrolijk liedje derhalve.

Mayakalender eindigt
Dat The Stills in hun teksten niet bepaald vrolijk zijn neemt niet weg dat een compositie als 'Snow in California' wel degelijk een vrolijke melodie kent. De teksten van de heren blijven echter behoorlijk pittig. 'De wereld verandert, de Mayakalender loopt op zijn eind, een wereld vol duister waarin niemand meer over is,' zingen ze in het nummer. In 'Panic' zakt zelfs een ijsbeer door het ijs. Opnieuw is dit een aanklacht tegen de aantasting van het milieu, die plaatsvindt doordat de handel het wint van het leven.

Schijn bedriegt
Toch lijkt niet alles kommer en kwel op dit boeiende album. In 'Being There' laten The Stills een liefdesliedje zingen door een andere, niet nader genoemde artiest. Echter, ook hier blijkt dat schijn bedriegt, want al snel komen pijn, bloed, tranen en gebroken botten voorbij. Wat niet bedriegt is de kwaliteit van de composities en de uitvoering ervan, het vakmanschap en de afwisseling die dit kwintet weet neer te zetten. Het zit allemaal lekker in elkaar en klinkt zelfs toegankelijk. De venijnige teksten zullen door veel luisteraars waarschijnlijk niet eens worden opgemerkt. The Stills overtuigen en verdienen het om verder gehoord te worden dan alleen in Canada.

De conclusie die we kunnen trekken, is dat we hier te maken hebben met een goed maar geen vrolijk album. Maar is het niet de realiteit van het hedendaagse leven, dat wij ons in duistere spelonken wanen? Is het niet zo dat de vooruitzichten, die ons maar al te vaak worden voorgehouden, niet bepaald vrolijk zijn? Een album dus als het leven zelf.

The Stills spelen op 29 november in Utrecht, in Tivoli De Helling.