recensie: Kwatta - De Rode Prinses

Je zult maar een prinses van twaalf jaar oud zijn. Je hebt nog nooit een voet buiten het kasteel van je ouders gezet, dan word je op een dag met veel ceremonieel vertoond aan het volk. Opeens grijpt een bende rovers je bij je rode haar en word je ontvoerd. De prinses overwint haar angsten en leert veel over het echte leven in 'de rest van de wereld'. De eerste grote zaalvoorstelling De Rode Prinses van het Nijmeegse jeugdtheatergezelschap Kwatta is gebaseerd op het gelijknamige boek van Paul Biegel. Kwatta maakt er een vermakelijk schouwspel van met veel humor en prachtige decors.

Het verhaal speelt zich af in een onbekend koninkrijk, ver weg van hier. Regisseur Josee Hussaarts zorgt voor een sprookjesachtige setting. De Rode Prinses begint met rampspoed en ontreddering. Er is alle reden voor paniek want de Rode Prinses is ontvoerd en de struikrovers Holz, Bols en Schwanzenstolz vragen tien kilo goud en tien kilo zilver als losgeld. Maar de schatkist is leeg, hoe moet dat nu verder? Gelukkig is er de Koningin Grootmoeder. Zij blaast letterlijk hoog van de toren en overvleugelt de wat sullig ogende koning en zijn bange vrouw. Vanuit haar grote uitkijktoren besluit zij dat het plebs maar een handje moet helpen om het losgeld bijeen te sprokkelen.

Koninklijk meervoud
Ondertussen ontsnapt de Rode Prinses aan haar niet al te professioneel handelende ontvoerders en moet alleen zien te overleven in 'de rest van de wereld'. De prinses speelt haar rol met overtuiging. Ze is duidelijk erg naïef en erg verwend. Een echte prinses, die steeds in komisch koninklijk meervoud spreekt. Met haar ontvoerders kan ze het goed vinden en ze ziet aanvankelijk niet de ernst van de situatie in. 'Wij zijn nog nooit buiten de poort geweest. Wij vinden dit erg leuk.' Even later verandert dat en wordt ze zich bewust van haar situatie. 'Wij wensen nu onmiddellijk terug naar het paleis te gaan!'
Eenmaal ontsnapt worden haar moed en doorzettingsvermogen zwaar op de proef gesteld. Haar reis voert haar langs kroegen, boerderijen en dorpen. Ze maakt kennis met alles wat bij het leven van 'de rest van de wereld' hoort. Overal waar ze komt heeft ze het zwaar te verduren want niemand gelooft natuurlijk dat ze een echte prinses is.
 
Schijn bedriegt
De ontmoeting met de grote reus Umberto is, door de enorme marionet en de belichting, de meest indrukwekkende scène. De reus bestaat uit een romp en twee armen die door de acteurs vakkundig tot een soepel bewegend eenheid zijn gesmeed. De prinses leert terloops dat de buitenkant niet altijd iets zegt over iemands karakter. Er wordt veel kwaad gesproken over de Verschrikkelijke Umberto. Maar hij is helemaal geen kindereter en doet geen vlieg kwaad!
 
 
Nepprinses wordt gek van hofdames
Ook de hofdames Laula en Paula zijn op een grappige manier neergezet. In de vorm van een soort buikspreekpoppen gedragen ze zich  precies zoals je verwacht van echte hofdames: twee opdringerige en hooghartige vrouwen.
Opa Tannebaum verzint een list om aanspraak te maken op de beloning die het Koninklijk huis uitlooft voor degene die de prinses terugbrengt. Maar de nepprinses die opa opvoert wordt horendol van de betuttelende en opdringerige hofdames. Zo spelen Laula en Paula nog een belangrijke rol in de ontknoping.

Zoals het hoort in een sprookje is de afloop van het verhaal geen open einde en tamelijk voorspelbaar. Daarnaast is het voor de kleintjes een lange zit want het tweede bedrijf gaat wel erg lang door. Maar bovenal is de De Rode Prinses een kijkspektakel met prachtige muzikale begeleiding. De kostuums en belichting maken er een echt en fantasierijk sprookje van. Even wegdromen dus bij De Rode Prinses.


De Rode Prinses van Kwatta is nog te zien t/m 1 maart 2009