recensie: Rachel Getting Married

Anne Hathaway heeft zich ontwikkeld van klunzig prinsesje met hertenogen in The Princess Diaries tot een wat eentonige vamp in films als The Devil Wears Prada en Get Smart. Rachel Getting Married moet bewijzen dat ze zich ook in een kleine acteursfilm staande kan houden. Haar rol geeft haar daarvoor volop gelegenheid.

Rachel (Rosemarie Dewitt) plant een prachtige multiculturele bruiloft. De enige die roet in het eten kan en zal gooien is haar jongere zus Kym (Hathaway), die net voor de zoveelste keer uit een afkickkliniek is ontslagen. Hoezeer de diverse familieleden ook proberen om de goede sfeer te bewaren, Kym maakt het hen wel verdomd lastig. Hathaway mag volop aandachttrekken, ruziemaken, huilen, pruilen, zwijgend voor zich uit staren en hysterisch lachen. Zet de Oscar maar vast klaar, hoor je haar bij wijze van spreke denken.

Geheim uit het verleden
Als kijker heb je het gevoel dat je bent uitgenodigd op een bruiloft waarvan je alleen het bruidsmeisje goed kent. De opgewonden stemming rondom een op handen zijnde trouwerij wordt prima naar het witte doek vertaald. De camera zwiert langs de kennissen die zich bezighouden met de voorbereidingen, de repeterende muzikanten en de familieleden, bij wie de emoties hoog oplopen. Langzamerhand krijg je inzicht in de verhoudingen. De ouders zijn gescheiden en de zussen houden van elkaar, maar hun relatie is gecompliceerd. Natuurlijk is er in het verleden iets gebeurd dat iedereen probeert te verzwijgen en dat toch telkens de feestvreugde dreigt te verstoren.

Regisseur Jonathan Demme heeft al een lange staat van dienst. Hij regisseerde onder andere The Silence of the Lambs en Philadelphia. In Rachel Getting Married toont hij vooral de kracht van een consequente aanpak. Hij filmt een hele reeks speeches die tijdens het oefendiner gehouden worden, soms van personages die nooit nader geïntroduceerd worden. Dat verhoogt het gevoel dat je te gast bent bij een onbekende familie. Zelfs Kym, die je op den duur aardig denkt te begrijpen, lijkt soms opeens weer een vreemde.

Realistische bruiloft
Hoewel er genoeg emoties onder de oppervlakte sudderen en er ook dikwijls woorden vallen, verandert Rachel Getting Married niet in het soort familiedrama waar de personages met slaande deuren vertrekken of een pistool onder hun kin zetten. Dat wat de familieleden in de eerste scène dwarszat, achtervolgt hen nog steeds in de laatste scène. In de tussentijd wordt er een bruiloftsmars gespeeld, een taart aangesneden, gepraat, gedronken en geschreeuwd, maar de gevoelens van de personages ten opzichte van elkaar veranderen niet wezenlijk. Dat maakt het een realistische en sympathieke film.

Hathaway werd er ten tijde van The Devil Wears Prada van beschuldigd een tamelijk beperkt talent te bezitten. In Rachel Getting Married laat ze zien dat ze wel degelijk meer in haar mars heeft. Ze weet haar personage genoeg diepgang mee te geven om haar interessant te houden gedurende de lange zit die een bruiloft soms ook kan zijn. Want net als bij een echte bruiloft heb je soms de neiging om op je horloge te kijken en je af te vragen waarom de bruid eigenlijk een sari draagt.