recensie: Hitte/Harara

Een reis naar Marokko eindigt voor twee jonge vrouwen in een nachtmerrie. Hitte/Harara gaat uit van een waargebeurd verhaal, dat, hoewel gruwelijk, iets te mager is om er een spannende thriller op te baseren.

Vanaf zijn afstuderen aan de Nederlandse Film en Televisie Academie is Lodewijk Crijns al een gelauwerd regisseur. In commercieel opzicht moet hij zijn jaargenoot Martin Koolhoven echter voor laten gaan. Terwijl Koolhoven succes aan de kassa's beleeft met Het schnitzelparadijs en Oorlogswinter, maakt Crijns wat ontoegankelijkere films die vooral door de pers en vakjury's met open armen ontvangen worden. De Telefilm Hitte/Harara lijkt op het eerste gezicht een gooi naar een groter publiek. Net als in Dunya en Desie vertrekken twee vriendinnen, een lichtelijk ordinair Nederlands meisje en een meer ingehouden Marokkaans-Nederlandse, naar Marokko. De Nederlandse Nancy wordt gespeeld door Bracha van Doesburg, die eerder in Het schnitzelparadijs te zien was. Bij nader inzien blijkt dat Crijns toch iets anders dan Dunya en Desie voor ogen heeft. Al snel verschijnen er donkere wolken aan de horizon. Als het Marokkaanse gelukshandje dat in de auto hangt, kapot valt, is het voor iedereen duidelijk: dit wordt geen gezellige familiefilm.

Onheilspellende muziek
Nancy en Raja willen in Marokko inkopen doen voor hun eigen henna- en nagelstudio. Een verkeersongeluk schopt hun plannen in de war. Als de veroorzaker van het ongeluk aanbiedt om hun auto in zijn garage te repareren, vragen ze zich af of de botsing wel toeval was. Wanneer de reparatie telkens op zich laat wachten, begrijpen ze dat ze in een val zijn gelopen. Het knappe aan Hitte/Harara is dat de spanning constant wordt opgevoerd zonder dat er iets gebeurt. De onheilspellende muziek van Bart van de Lisdonk doet het ergste vrezen, zelfs al is er nog niet veel aan de hand. Crijns zoomt in op ontbindende kadavers langs de weg en het bungelende handje aan de autospiegel. Hier zien we de hand van de maker van Lap rouge en Met grote blijdschap, ditmaal niet in een donker gat aan het werk, maar in een zonovergoten badplaats. Verkeer scheert over de wegen, mensen steken op het laatste moment over, de zon schijnt de auto in... Crijns weet een autoritje spannend te houden. Hij komt er een groot deel van de film mee weg, maar het duurt toch te lang tot de actie op gang komt.

Hitte/Harara is gebaseerd op een tragisch, waargebeurd verhaal. Wanneer de plot zich dan eindelijk openbaart, komt het ook echt als een schok. Het scenario blijkt echter wat te breed uitgesponnen. Daar komt bij dat de dialogen niet helemaal lekker lopen. Regelmatig valt er een ongemakkelijke stilte, omdat er geen tekst meer is. Zinnen komen onnatuurlijk over de lippen van de actrices en de dialogen missen timing.

De dvd bevat geen extra's. Je kan hooguit in het menu nog maar eens luisteren naar 'You & Me', de titelsong van Ivanildo Kembel, die je dagenlang niet meer uit je hoofd krijgt (en dat is niet per se een compliment).