recensie: Two Lovers

Het is heel goed mogelijk dat Two Lovers de geschiedenis in gaat als de laatste film van Joaquin Phoenix. Het talentvolle enfant terrible, die Oscarnominaties ontving voor zijn bijrol in Gladiator en zijn fraaie prestatie als Johnny Cash in Walk the Line, heeft aangekondigd Hollywood te verlaten en zich te richten op zijn zangcarrière.  Zijn laatste film is een aardige, maar niet heel bijzondere toevoeging aan zijn oeuvre.

Regisseur James Gray, wiens vorige drie films misdaadgerelateerd waren, besloot het roer na We Own the Night, ook met Phoenix, radicaal om te gooien en een klassiek relatiedrama te maken. Two Lovers is een film over liefde, eens niet gegoten in de formule van de romantische komedie, maar in de vorm van een zwaarmoedig drama. Liefde is een serieuze zaak, wil Gray maar duidelijk maken. De film werd geselecteerd voor de competitie op het filmfestival van Cannes.

Twee geliefden
De film draait om Leonard Kraditor (Phoenix), een man uit een traditioneel Joods gezin die te lijden heeft onder een depressie vanwege het verbreken van zijn verloving. Leonard vindt het levensgeluk weer terug als hij in korte tijd twee vrouwen ontmoet. De een, Sandra (Vinessa Shaw), lijkt de perfecte (Joodse) vrouw, goedgekeurd door zijn ouders en hopeloos verliefd op hem terwijl de andere, Michelle (Gwyneth Paltrow), onbereikbaar en daardoor des te aantrekkelijker is. Michelle is verwikkeld in een affaire met een getrouwde man en ziet Leonard in eerste instantie meer als goede vriend. Two Lovers richt zich in het vervolg op de keus die Leonard moet maken tussen zijn twee geliefden.

Het is duidelijk wat Gray voor ogen stond bij het maken van Two Lovers. De film had een sfeervol en beklemmend relatiedrama moeten worden, waarin liefde als iets existentieels wordt beschouwd. Die missie is echter niet helemaal geslaagd. Het grootste probleem is dat het een zeer moeilijke opdracht is het publiek twee uur lang te interesseren met andermans relatieperikelen. Daar slaagt Gray dan ook niet in. Daar komt bij dat Leonard niet het meest eenvoudige personage is om sympathie voor te voelen, waardoor de afstand tussen film en publiek eerder vergroot dan verkleind wordt. Hierdoor stemt Two Lovers op den duur onverschillig en gaan de liefdesproblemen van de personages al snel op de zenuwen werken. Het voorspelbare verhaal over een man die moet kiezen tussen veiligheid en het aantrekkelijke avontuur is daarnaast ook te cliché om werkelijk te verrassen. Ook in We Own the Night was het grootste probleem dat het verhaal te weinig verrassingen had en het zou Gray sieren als hij de volgende keer met een wat origineler verhaal komt.

Genrefilmer
Ondanks die voorspelbaarheid, bewijst Gray wederom dat hij een uitstekend genrefilmer is. Na zijn misdaaddrama's, die vooral indruk maakten door de groezelige sfeerbeelden, toont hij aan ook in het romantische genre op zijn plaats te zijn. Hij weet een beklemmende sfeer op te roepen die goed aansluit bij de belevingswereld van zijn hoofdpersoon. Geholpen door een uitstekende cast, waarbij het fijn is om Paltrow weer in een rol van betekenis te zien, wordt Two Lovers dan toch nog een sfeervol relatiedrama, dat weliswaar te voorspelbaar is om echt te ontroeren, maar toch genoeg kwaliteiten heeft om de kijker te boeien.