recensie: Igor

In vrijwel elke gothic-achtige setting met een willekeurige mad scientist heeft genoemde gekke geleerde een even lelijk als incapabel hulpje. In 99 procent van alle gevallen heet deze gebochelde assistent Igor, zoals in Frankenstein uit 1930 en Van Helsing uit 2004. De animatiefilm Igor probeert ons te laten zien dat er meer schuilt gaat achter deze lelijkerds.

Een Igor wordt niet zomaar een Igor. Het misschien wel belangrijkste aspect is dat het knulletje geboren wordt met een flinke bochel. Ook is hij niet bepaald moeders mooiste. Stop het anders geheid te mislukken joch op de Igorschool en zie daar: het succesrecept voor een gekke wetenschapper die nog een assistent nodig heeft. Het enige wat Igor uiteraard mag doen, is een hendel overhalen om zo de nodige uitvindingen tot leven te wekken. Uiteraard praat Igor met een — op school aangeleerd — accent.

Het uitgangspunt van Igor is ontzettend grappig, de uitwerking iets minder en dat zit hem vooral in de voorspelbaarheid van het verhaal. Natuurlijk is de Igor in de hoofdrol lelijk en gebocheld, maar zijn accent is nep en zijn intellect is hoger dan dat van zijn werkgever. Hij moet er helaas een hele film over doen om iedereen daarvan te overtuigen, terwijl hij al menige uitvinding op zijn naam heeft staan. Onderweg komt hij een hoop clichés tegen, waaronder veel bizarre uitvinders, andere stereotypes en het vooroordeel dat iemand die lelijk is niet slim kan zijn. De boodschap van de film mag duidelijk zijn: echte schoonheid komt van binnen. Alleen dan eens niet in een standaard meisjesfilm gegoten, maar in de duistere Tim Burtonesce Computer Generated Images (CGI)-wereld die Malaria heet.

Suïcidaal konijn
De toegevoegde waarde van Igor ten opzichte van andere films met deze boodschap is de humor die er in zit. Er zitten een paar goed gevonden grappen tussen. De twee hulpjes van Igor nemen de meeste daarvan voor hun rekening. Deze zijn twee van Igors beste uitvindingen: een brein op sterk water dat kan praten, en een suïcidaal konijn dat onsterfelijk is. Vooral deze laatste wordt erg prettig ingesproken door de altijd goede Steve Buscemi. Ook de andere rollen zijn overigens dik in orde. John Cusack neemt de hoofdrol voor zijn rekening en zijn droge manier van praten is net wat de voice-over nodig heeft. Verder zijn onder andere John Cleese, Jay Leno en Sean Hayes te horen.

De ontknoping is gemakkelijk te raden en hoewel deze film je niet erg lang bij zal blijven om zijn verhaal, maken de setting, de figuren (superschattig) en vooral de humor dat meer dan goed. Een Igor, in welk verhaal dan ook, zal nooit meer hetzelfde zijn.