recensie: In the Cut

Een thriller geregisseerd door Jane Campion (The Piano, Portrait of a Lady) en mede geproduceerd door Nicole Kidman is een potentieel interessante film, zou je zeggen. Dat valt dus nogal tegen. In the Cut blijkt namelijk een goedkope, ranzige, derderangs cliché-thriller waarvan er in de jaren '90 dertien in een dozijn gingen.

Campions uitlatingen in de media geven de indruk dat de film met hoogwaardige en artistieke intenties als een serieus liefdesdrama gemaakt is. Of dat is gewoon pretentieuze onzin, of haar goede bedoelingen zijn ergens in het proces tussen idee en eindproduct stukgelopen. In the Cut is namelijk één groot cliché zonder elementen die dat goedmaken. Het verhaal: een seksueel gefrustreerde lerares (Meg Ryan) raakt betrokken bij een serie gruwelijke moorden, en wordt al gauw zelf ook doelwit. Ze raakt bovendien verliefd op de politie-inspecteur die de zaak onderzoekt (Mark Ruffalo), en die, geloof het of niet, zelf wel eens de dader zou kunnen zijn. Dat klinkt als een saaie boel, en is dat ook zonder meer. Er zijn thrillers waarvoor je je hersens moet gebruiken om te voorspellen wie de killer is, er zijn thrillers waar dat na tien minuten al overduidelijk is, en tenslotte zijn er thrillers waar het je geen moer uitmaakt wie het is. Laat het duidelijk zijn: In the Cut behoort tot die laatste categorie.

Bar weinig suspense
De film kent boeiende cinematografie, met veel wazige en duistere beelden, een daardoor beklemmende sfeer, en prima acteerprestaties (van Ryan, Ruffalo en Kevin Bacon, die een hilarische bijrol heeft). Maar dit kan niet verhullen dat we hier met een thriller te maken hebben die inhoudelijk leeg is en bar weinig suspense te bieden heeft. Zelfs op het niveau van een pretentieloze thriller weet de film de aandacht niet vast te houden.

Fataal
Laten we In the Cut eens als killer-thriller onder de loep nemen. Het minste wat je van zo'n film verwacht, is dat de plot een verrassend en min of meer geloofwaardig verloop kent. Interessante en levensechte personages doen het ook altijd goed, en een beetje seks en geweld neemt de gemiddelde kijker graag op de koop toe. Maar in de allereerste plaats moet een thriller natuurlijk spannend zijn. Uitstekende, vergelijkbare thrillers als Blink, Jennifer Eight en Sea of Love hebben stuk voor stuk wel een aantal van die elementen, en zijn bovendien razend spannend. In the Cut is, om het zwakjes uit te drukken, niet spannend en dat alleen al is fataal.

Vingeren
Een geloofwaardig of logisch verhaal is het ook niet bepaald, want deze film besteedt bar weinig aandacht aan zijn eigen plot. Er gebeurt de meeste tijd absoluut niets. Behalve trubbels tussen de hoofdpersonen, maar die kunnen de kijker ook niet boeien. Meg Ryans karakter is nogal een wispelturige trut, die als een blok valt voor de ongegeneerd botte, arrogante, continu vloekende en bovendien niet al te aantrekkelijke politie-inspecteur die door Mark Ruffalo gespeeld wordt, om onverklaarbare redenen, behalve dan dat hij haar van tijd tot tijd een stevige beurt geeft. En daarmee komen we op het laatste element: geweld vindt bijna alleen buiten beeld plaats, maar expliciete seks is in overdaad aanwezig in In the Cut. Wie Meg Ryan met blote tieten wil zien, of Meg die zich ligt te vingeren, krijgt waar voor zijn geld, maar voor een film die twee uur lang duurt is dat natuurlijk niet genoeg. Een teleurstelling op alle fronten, behalve dat van Meg Ryan dus.