recensie: Fighting

Het succes van Dito Montiels regiedebuut A Guide to Recognizing Your Saints smaakte de muzikant, schrijver en het model kennelijk naar meer. Opvolger Fighting moet het niet hebben van zijn originaliteit.

Fighting opent in dezelfde stijl als A Guide to Recognizing Your Saints. Een wervelende hand-held camera volgt de illegale verkopers, de klanten, de hangjongeren en de passanten op een druk New Yorks trottoir. In een razend tempo vinden alledaagse dingen plaats: er wordt gehandeld, gestolen, geruzied en geschreeuwd.

Eén van de mensen die met het verkopen van illegale handel zijn kostje bij elkaar probeert te scharrelen is Shawn MacArthur (Channing Tatum). Uit een eerdere scène blijkt dat Shawn niet uit New York komt: hij houdt de deur in het metrostation open voor een oude dame, waarna hij gedwongen is om een golf toestromende reizigers eveneens door te laten. Maar dat Shawn geen halfzacht ei is, blijkt als hij bij een vechtpartij verzeild raakt. Zijn kracht trekt de aandacht van ritselaar Harvey (Terrence Howard), die zich al snel over hem ontfermt.

Chroniqueur van New York
Vanaf dat moment gaat Fighting een meer conventionele richting op, zowel qua scenario als qua filmstijl. Harvey zet Shawn in bij illegale gevechten. In Brooklyn vecht hij tegen een Rus, in de Bronx tegen een grote neger en in Chinatown tegen een Chinees met talent voor kungfu. Het lijkt waarachtig wel een videospelletje. Maar de grote klapper komt als Shawn voor de keuze komt te staan die bijna elke vechtende filmheld op den duur in zijn greep houdt: voor veel geld een wedstrijd verliezen, of zonder een rooie cent, maar met behoud van eer en geweten, toch winnen? Over de vechtpartijen is zichtbaar nagedacht. Ze zijn goed te volgen en doen bijna fysiek pijn om naar te kijken. Ook aan de locatie en de entourage van de wedstrijden, hoewel ze dus erg clichématig uitpakken, is veel aandacht besteed. De ruige Bronx en het dakterras van het penthouse waar de finale zich afspeelt worden met oog voor detail in beeld gebracht. Montiels grootste kracht is nog steeds zijn vermogen om New York in al zijn pracht en lelijkheid aan de kijker te tonen.

Hoofdrolspeler Tatum was de grote verrassing van A Guide to Recognizing Your Saints. In Fighting speelt hij een meer ingetogen en emotionele rol. Dat gaat hem moeilijker af; zijn spel blijft wat vlak. Gelukkig wordt hij bijgestaan door veteraan Howard, die ondanks de beperkte middelen (het scenario loopt niet over van de inventieve dialogen) toch een personage met diepgang neerzet. Maar de ontroering die Montiel, die ook het script schreef, met de scènes tussen de vrienden beoogt, blijft uit. Ook het liefdesverhaal, dat een combinatie van drama en humor zou moeten opleveren, mist de spanning die nodig is om te blijven boeien. Gecombineerd met een standaard soundtrack, en vooral de clichématige finale, maakt Fighting net zo'n ongeïnspireerde indruk als de titel doet vermoeden.