recensie: Lotsia - Smacht

Een man maakt zich op en trekt vrouwelijke kleren aan. Al snel wordt duidelijk dat 'hij' zich een 'zij' voelt. Iets verder in de voorstelling komt een chagrijnige man het podium op die zich Hennie noemt. Weer wat later heeft Casey het samen met Hennie over het feit dat ze potten zijn. Dan pas wordt duidelijk dat Hennie ook een vrouw is van binnen. En pas op de helft van het verhaal wordt duidelijk dat het hier gaat om een stelletje. Twee lesbische vrouwen in mannenlichamen. Maar alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg is, begint Hennie toch weer aan 'haar' vrouwelijkheid te twijfelen. Is het nog te volgen?

De zwangere Hilde zoekt een kamer en komt daardoor terecht bij Casey en Hennie. Het gaat niet zo goed tussen hen. Hennie is eigenlijk altijd boos en Casey doet haar best dit te negeren. Casey is daarnaast bezig met een geslachtsverandering, om zo ook van de buitenkant een vrouw te zijn. Bij de wat slonzige Hilde ziet Casey meteen een missie: haar omtoveren tot een mooie vrouw. Tussen Hennie en Hilde ontstaat een heel ander soort band. Hilde vindt Hennie een echte man en vraagt zich af waarom zij zichzelf als vrouw ziet. De spanningen tussen Hennie en Casey lopen steeds hoger op en uiteindelijk gaan Hilde en Hennie met elkaar naar bed. Later zeggen ze beiden tegen Casey dat ze haar haten. Zij zou beiden hebben gemanipuleerd. Ze had Hennie ervan overtuigd dat hij eigenlijk een vrouw was, maar uiteindelijk klopt dit helemaal niet. En Hilde probeerde ze te veranderen in haar perfecte beeld van een vrouw, terwijl dit niets meer met Hilde zelf te maken had. De emoties lopen hoog op en de vraag is of de situatie ooit nog goed kan eindigen.

Karikaturen
De acteurs spelen over het algemeen niet zo sterk. Ze hebben bijvoorbeeld niet veel chemie onderling en hierdoor lijkt het of elke relatie uit de lucht komt vallen. Hennie is altijd boos op Casey, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Verder valt Hennie op een gegeven moment op Hilde, maar ook dat wordt helemaal niet duidelijk uit het spel. Ook Hilde mag Casey blijkbaar helemaal niet, maar ook dat wordt pas duidelijk als ze dat ook werkelijk zegt. De acteurs missen verder diepgang in hun spel. Hierdoor blijven de personages een soort karikaturen, die zo oppervlakkig zijn dat het moeilijk is om met hen mee te leven.

Smacht zit niet zo sterk in elkaar. Zo is het thema al best ingewikkeld; er moet daardoor wat duidelijkheid gegeven worden over onderlinge relaties, seksuele voorkeuren en geslachtsidentiteiten. Het duurt lang voordat dit alles op zijn plaats valt. Daarnaast worden beweringen in de dialogen gegeven die verder helemaal niet worden uitgewerkt. Hennie zegt bijvoorbeeld dat Casey iedereen verschrikkelijk manipuleert. Dit wordt wel gezegd, maar verder komt dit in andere dialogen niet terug. Het komt totaal als een verrassing dat zij iedereen zou bewerken.

Smacht gaat over een actueel thema waar veel meningen over bestaan. Transseksualiteit is steeds minder taboe geworden in onze maatschappij, waardoor het ook steeds zichtbaarder is. Het is daarom goed dat hierover na wordt gedacht. Het is aardig ingewikkeld onderwerp en een voorstelling zou er meer duidelijkheid over kunnen geven. Echter, hier is dat helemaal niet gelukt. Eigenlijk is er alleen maar meer verwarring ontstaan, doordat alles nogal gammel in elkaar zit. Een goed thema dus, maar het had veel beter uitgewerkt kunnen worden.