recensie: Public Enemies

Michael Mann is met Public Enemies helemaal in zijn element. De regisseur van films zoals Collateral, Ali en The Last of the Mohicans lijkt een groot liefhebber te zijn van grootschalige historische epossen. Deze keer heeft Mann zich in de jaren dertig gestort, de tijd van de grote depressie en mythologische gangsters. Centraal in dit verhaal staan John Dillinger (Johnny Depp), een fervent bankrover, en zijn achtervolger Melvin Purvis (Christian Bale), een jonge FBI-agent.

De film opent op het moment dat Dillinger een paar vrienden uit de gevangenis helpt ontsnappen. Na een bloederig vuurgevecht met de gevangenisbewaarders weten ze in een grote zwarte auto te ontkomen. Samen trekken ze naar Chicago, het Utopia voor gangsters, om daar naar lieve lust banken te overvallen en het goede leven te leiden. Daar ontmoet Dillinger het garderobemeisje Billie Frechette (Marion Cotillard), die de liefde van zijn leven zal worden.

Public Enemies is een feest om naar te kijken; Mann weet een sfeervol en romantisch tijdsbeeld neer te zetten met behulp van geweldige kostuums, sets en locaties. Daarnaast is het tempo van de film lekker vlot waardoor het makkelijk wegkijkt. De actiescènes zijn opzwepend, de spanningsopbouw is effectief en de film zit vol met goede acteurs.

Overbodig romantisch subplot
Toch blijft het daar helaas bij. Door de snelle opeenvolging van gebeurtenissen wordt het personage Dillinger nergens echt interessant. Een poging om dit op te lossen dient zich aan in het romantische subplot, maar zoals vaak het geval is in dit soort biopics, voelt het enigszins overbodig aan en weet het niet echt te boeien. Het feit dat de relatie tussen Dillinger en Frechette niet wordt uitgediept en er geen chemie is tussen de twee, helpt daar niet aan mee. Daar komt bovenop dat de incompetentie van de talloze gevangenisbewaarders, bankbewakers en andere beveiligers die Dillinger allemaal weet te misleiden en te overmeesteren, steeds ongeloofwaardiger wordt. Ook Melvin Purvis is een personage waar veel meer diepte uit gehaald had kunnen worden. Zijn jacht op Dillinger is bij vlagen spannend, maar nergens krijgen zijn beweegredenen of emoties genoeg ruimte om sympathie voor hem te ontwikkelen.

Ondanks dit alles weet Mann aan het einde van de film een beklemmende climax in beeld te brengen, waarbij toch nog een sprankje sympathie opleeft voor de legendarische bankrover. Public Enemies is dan misschien geen diepgaande psychologische karakterschets, maar Mann weet de film op een of andere manier toch tot het einde interessant te houden. Misschien is het de oeroude nieuwsgierigheid naar 'pakken ze hem wel of niet' die de aandacht vast blijft houden, of de mijmeringen over een tijd waarin misdadigers op een vreemde manier iets heldhaftigs over zich hadden. Michael Mann is hoe dan ook een meester in het vastleggen van de romantiek van een tijdperk.