recensie: Crows Zero / Crying Fist

Het van oorsprong Duitse dvd-label Splendid Film brengt onder de noemer Amazia een inmiddels aardige collectie Aziatische films op de markt. Twee daarvan, het Japanse Crows Zero en het Zuid-Koreaanse Crying Fist, mogen dan qua knokgehalte niet voor elkaar onder doen, het zijn in toon en uitvoering twee totaal verschillende films.

Takashi Miike is een notoire veelfilmer. Zo is Crows Zero, naast onder andere Sukiyaki Western Django, een van de vier(!) films die hij in 2007 maakte. Met zo'n productie kunnen het niet allemaal meesterwerkjes zijn. Wat je van z'n films ook mag denken: ze zijn op z'n minst vermakelijk of interessant te noemen. Crows Zero mag dan niet zijn beste of meest originele film zijn, erg smakelijk is het wel. Net als Ichi the Killer is Crows gebaseerd op een manga. Geweld is er genoeg, maar zo wreed als in veel van Miikes andere films wordt het nergens.

Genji, nieuwkomer op een jongensschool, heeft een deal met zijn vader gesloten: als hij het voor elkaar weet te krijgen de leider op zijn nieuwe school te worden mag hij hoofd worden van zijn vaders yakuzabende. Die strijd om het leiderschap moet wel aan enkele ongeschreven wetten voldoen; zo moet er eerste afgerekend worden met een serie mindere goden voordat de strijd mag worden aangegaan met de huidige leider. Bij zijn reeks gevechten naar de top krijgt Genji hulp van onder andere een tweederangs yakuza en meerdere van zijn voormalige tegenstanders, vertolkt door het blik jonge, charismatische acteurs dat Miike heeft opengetrokken. Het resultaat is een film die met zichtbaar plezier is gemaakt en zichzelf niet al te serieus lijkt te nemen. Helemaal vlekkeloos is het eindresultaat echter niet. Zo zijn er een paar zijlijntjes (met bijvoorbeeld een zieke jeugdvriend en een zangeresje) die nauwelijks uitgewerkt zijn en net zo goed weggelaten hadden kunnen worden. Dat is meteen een probleem dat vaker bij Miikes films voorkomt: er had qua lengte flink wat af gekund.

Boksers
Van een iets serieuzere orde is het Zuid-Koreaanse Crying Fist uit 2005. Hierin spelen twee verhaallijnen waarvan de overeenkomsten (of beter: doel van de hoofdrolspelers) de kijker slechts langzaam duidelijk worden. In de ene raakt een bokser, een voormalig winnaar van een zilveren medaille op de Asia Cup, zodanig aan lager wal, dat voorbijgangers op straat voor geld op hem in mogen beuken. In de andere verhaallijn zien we hoe een kruimeldief in de gevangenis terecht komt en daar leert zijn agressie met behulp van boksen te uiten. Twee verschillende types, maar wel met, zo leren we langzamerhand, de nodige overeenkomsten: beiden zijn niet bijster slim, hebben te maken met een getroebleerd gezinsleven en vinden richting in hun leven met behulp van boksen.

Door het lange uitblijven van het kruisen van de verhaallijnen van de beide hoofdpersonages of het bekend worden van een gezamenlijk doel, zakt de spanningsboog in de loop van de film wat in. Als duidelijk wordt dat beiden gaan strijden voor een amateurtitel boksen, komt de vaart er weer in, ook al wordt hierbij gegrepen naar een clichéstijlmiddel. De parallelmontages (van zowel de voorbereidingen als de eerste rondes van het toernooi) verdienen geen originaliteitprijs, ze brengen wel effectief de vaart terug. Het eindresultaat mag dan wat onevenwichtig zijn, het uitstekende spel (van onder andere Sik-choi Min uit Oldboy en verder nog wat andere bekende gezichten uit bijvoorbeeld The Host en The Good, The Bad and The Weird) maakt een hoop goed. Alleen jammer van het onverwachts schaamteloos sentimentele einde.

Beide dvd's zijn - met uitzondering van trailers - zonder enige extra verschenen. Wel leuk: op beiden staan nog de Duits nagesynchroniseerde audiotracks - altijd leuk.