recensie: Knobsticker in Ekko

Gefiguurzaagde dennenbomen, hier en daar wat zaagsel en tuinbroeken met ruitjesoverhemden. Dit zijn de attributen waarmee de Utrechtse band Knobsticker zijn releasefeestje van het debuutalbum Forest Fruits viert. In een volle Ekko hebben de 'houthakkers uit de donkere bossen van Rekçitsbonk' vanavond één doel: muziek maken voor het publiek en de voetjes van de vloer krijgen. Zoals knoppen- en toetsenman Cellid het zelf zegt: 'We make music, because we are a musicband.'

Van oorsprong is Knobsticker een duo, maar de twee heren zijn er zeker niet vies van gebruik te maken van gastvocalisten en -muzikanten, zowel op het album als live. Naast de synthesizers, keyboards en andere elektronische apparaten van Cellid en het drumstel van Abmip is het podium gedurende de loop van de avond afwisselend gevuld met andere artiesten, die ieder hun stempel op de muziek van Knobsticker drukken.

Divers geheel
Knobsticker blijkt moeilijk in een hokje te plaatsen. Zo spelen ze met het openingsnummer 'Fruit Salad' nog vrolijke, opzwepende elektronische rock, maar wanneer gastartiesten als Steye, Charlene, Dean Tippet, Master Surreal of Benny Sings om beurten de bühne betreden zijn invloeden van jazz, pop, soul en zelfs hiphop duidelijk hoorbaar.

Het maakt het releasefeestje tot een divers geheel. Nummers als 'Where To Leave My Hands', 'So Amazing' en 'Jumbo' vloeien moeiteloos in elkaar over en heupwiegend en pasjes makend keurt ook het publiek ze goed. Tussen sommige nummers door kan droogkloot Cellid het niet laten in zijn gebrekkige Engels een grap te maken. 'I need a girl, because I need a girl' is de aankondiging van, jawel, het nummer 'I Need A Girl'. Een grap die er enorm dik bovenop ligt, maar met de presentatie van Cellid kan je een glimlach niet onderdrukken.

Met de mededeling dat hij moe is zet Cellid het laatste nummer van de toegift in en komt de avond langzaam ten einde. Nog eenmaal worden alle artiesten in het zonnetje gezet en het podium opgeroepen. Onder luid applaus en gejoel maakt het geheel een groepsbuiging voor het publiek, om vervolgens te verdwijnen in de coulissen en even later tussen de mensen in de zaal een biertje te pakken.