recensie: Anne Soldaat

Twee singer-songwriters voor de prijs van één. Dat bood Tivoli de Helling ons op een natte, donkere zondagavond in Utrecht. De meeste bezoekers vonden één enkele singer-songwriter echter meer dan voldoende en sloegen het voorprogramma gemakshalve dan ook maar over.

Het hoofdprogramma was Anne Soldaat. Hij liet zich voorafgaan door de Amerikaanse Tim Easton. Het middel-of-the-road country-blues-rock'n'rollgeluid (om hem maar even in een beperkt hokje te plaatsen) was blijkbaar niet aan iedereen besteed. Op het moment dat de driemanformatie ongeïnteresseerd begon te spelen, was er slechts een kleine honderd man aanwezig. Schijnbaar bleef het publiek zich zo lang mogelijk in de huiselijke warmte verschuilen om op het laatste moment de doorweekte overtocht te maken naar het optreden van Anne Soldaat.

Tim Easton en zijn band.

Bril
Tegen de tijd dat Anne Soldaat zijn opwachting deed, was de zaal gelukkig toch nog volgestroomd. En hoewel het publiek dus aarzelend op gang kwam deze avond, heeft Soldaat er zichtbaar zin in. Alleen zijn nieuwe bril had nog roet in het eten kunnen strooien. Anne vreesde, zoals hij zelf te kennen gaf, namelijk dat deze in de loop van de avond van zijn hoofd zou vliegen. Uiteindelijk bleek deze vrees ongegrond. De hoop dat het hem "nerdy en sexy tegelijkertijd" zou doen overkomen, kwam daarentegen wel uit, gezien de reacties van het publiek (de mannen leken te gaan voor nerdy, de vrouwen voor sexy).

Anne Soldaat.

Niet alleen het publiek startte langzaam op, maar ook de geluidsman leek moeizaam op gang te komen. Het duurde even voordat hij de goede balans had gevonden tussen de zang van Anne Soldaat en de begeleidende muziek. Hierdoor werd de zang in het begin nogal eens weggedrukt door de geluidsgolven van het instrumentarium. Zodra dit euvel verholpen leek te zijn, was het geheel beter in balans en bleek Soldaat prima bij stem. Variërend van hoog tot laag gooide hij het hele spectrum van zijn kunnen eruit. En dat klonk uitermate goed deze avond. Hierbij kreeg hij vocale ondersteuning van zijn band. Deze stoere mannen klonken prachtig als vrouwelijk achtergrondkoortje. Als je ze niet zag, zou je in ieder geval zo kunnen denken dat Anne Soldaat een drietal vrouwen had ingehuurd om de achtergrondvocalen te zingen.

Reyer Zwart, bassist en achtergrondzanger.

Gasten
Tijdens 'Pillow Talk' liet hij zich dan alsnog vergezellen door een vrouw. Roos Rebergen (Roosbeef) zong gezellig een nummertje mee. Niet direct het sterkste nummer van Anne Soldaat, maar altijd leuk om een andere publiekslieveling een gastoptreden te horen doen. Ook het gastoptreden van iemand uit het publiek (blijkbaar gewonnen door zijn naam op een papiertje te zetten en in een hoge hoed te deponeren) vormde een aangenaam en vrolijk extraatje. Dit leverde, gecombineerd met de droogkomische opmerkingen van Anne Soldaat en een prima muzikaal optreden, een zeer geslaagde avond op. Al het werk van Soldaat passeerde de revue: van 'Daryll-Ann' via 'Do the Undo' tot het recente solowerk.

Jammer dat de geluidsman ondertussen weer ingedommeld was. Bij het eerste nummer van de toegift, waarbij Anne Soldaat zonder band terugkeerde op het podium, stond de stem juist weer te hard afgesteld. Gelukkig kwam de band er vervolgens weer bij en was alles alsnog weer in balans. Gelukkig was het ook buiten weer in orde gekomen en kon men droog nagenietend naar de warme huiskamers terugkeren.

Anne Soldaat en Roos Rebergen (Roosbeef).

De tour gaat verder in de volgende Nederlandse steden en zalen:
05/11/09 - Eindhoven - Effenaar
06/11/09 - Nijmegen - Merleyn
11/11/09 - Groningen - Vera
12/11/09 - Leeuwarden - Poppodium Romein
13/11/09 - Amersfoort - De Kelder
14/11/09 - Rotterdam - Rotown
18/11/09 - Amsterdam - Paradiso (bovenzaal)
20/11/09 - Den Haag - Paard van Troje
21/11/09 - Uden - De Pul
26/11/09 - Arnhem - Luxor Live
27/11/09 - Gouda - So What
28/11/09 - Haarlem - Patronaat