recensie: Rammstein - Liebe ist für alle da

Het heeft vier jaar geduurd voordat het nieuwe album van Rammstein het levenslicht zag. Rosenrot (2005) was het laatste wapenfeit tot nu toe. Maar nu is het dan eindelijk weer eens zo ver. Liebe ist für alle da is nu voor alle fans beschikbaar.

Na het succesvolle album Mutter sloeg Rammstein een enigszins melodieuzere weg in. Er kwamen meer ingetogen nummers en het metaalachtige gedeelte van hun zogenaamde Tanzmetall was minder prominent aanwezig. Op de albums Reise, Reise en Rosenrot leken de leden van Rammstein er nog niet helemaal uit hoe ze deze melodieuze inslag op een juiste manier vorm moest geven. Liebe ist für alle da is wat dat betreft een hele stap vooruit. Het harde gitaarwerk en de opzwepende drums zijn weer terug. Maar ook is er plaats voor het meer melodieuze werk. Dit keer alleen in een veel betere balans dan op de vorige twee studioplaten.

Bekend geluid
Het begint al meteen goed met het stampende ritme van openingsnummer 'Rammlied'. In eerste instantie lijkt het allemaal wat flauw te beginnen met een lange fade in en wat vervormd gezang op de achtergrond. Maar al snel rammen de gitaren je luidsprekers uit. Plaats daar de vertrouwde raspende stem van zanger Till Lindemann overheen en je hebt weer het bekende Rammsteingeluid. Hetzelfde recept vinden we terug in het tweede nummer, 'Ich tu Dir Weh'. Een rustig begin gevolgd door raggende gitaren. En op de één of andere manier werkt een nummer over sadomasochisme dubbel zo goed als het door het karakteristieke stemgeluid van Lindemann wordt overgebracht.

Ook het volgende nummer, 'Waidmanns Heil', is een typisch oldskool Rammstein nummer. Bij 'Haifisch' wordt het allemaal wat luchtiger. Het jaren tachtig synthesizergeluid en een vrolijk deuntje zorgen voor een fris nummertje over een haai. Uiteraard voegt Rammstein hier wel nog een zwart randje aan toe. De haai is namelijk nogal eenzaam. Met 'B********' volgt weer een lekker hard nummer, waarbij het raden is wat er precies met de titel bedoeld wordt. Deze onduidelijkheid voegt een extra dimensie aan het nummer toe, want je gaat daardoor aandachtiger naar het nummer luisteren om te achterhalen wat die sterretjes nu precies verbergen. Bij het zesde nummer, 'Frühling in Paris', worden we voor het eerst met één van de melodieuzere nummers geconfronteerd. En het klinkt niet eens slecht. Als men er geen Franse teksten in had gegooid, was het zelfs een heel geslaagd nummer geweest.

Belachelijke teksten
Rammstein is het best als Till Lindemann zich in donkere Duitse teksten kan uitleven. Zodra hij zijn toevlucht gaat zoeken in andere talen, verliest het geheel z'n samenhang. Het Frans in 'Frühling in Paris' voelt geforceerd. De belabberde uitspraak stoort nogal. Maar veel erger is het Engels dat in 'Pussy' de revue passeert. Dit is ronduit slecht. Het lijkt een slechte persiflage van een gimmick. Combineer dit met belachelijke teksten, en je hebt veruit het slechtste nummer van het album te pakken:

Too short too tall doesn't matter one size fits all
Zu groß zu klein der Schlagbaum sollte oben sein
[...]
You've got a Pussy I have a Dick ah
So what's the problem let's do it quick

Harde schoonheid
Hoe lekker de plaat ook klinkt, het grootste pluspunt van de cd ligt niet op muzikaal vlak. Het letterlijk meest in het oog springende kenmerk van het album is het artwork. De dubbel-cd is voorzien van een prachtige visuele opmaak. Naakte Rubens-vrouwen laten zich in een socialistisch realisme in stukken hakken om als smakelijke maaltijd te dienen. Het beeld past zo goed bij de muziek van Rammstein, dat je er hongerig van wordt. Hongerig naar de muziek die dit album bevat uiteraard. De grimmige schoonheid van het beeldmateriaal loopt parallel met de muziekstijl van Rammstein. Het is grof en hard, maar tevens schuilt er een stralende schoonheid in het geheel. En die harde schoonheid is nu voor iedereen te beluisteren en te bekijken op Liebe ist für alle da.