recensie: Margot Vanderstraeten - Mise en place

Goed eten is in: je kunt de tv niet aanzetten of je valt met je neus in een klontje geklaarde boter, het tijdschrift Lekker wordt ieder jaar populairder als Sinterklaascadeau en het fenomeen 'hobbykok' grijpt om zich heen. Het zijn tijden van gastronomische terreur; wie nu nog een pizzaatje in de oven gooit, dient zelf gestoofd, gebraden of gegrild te worden.

Victor Werner, afkomstig uit een familie die groot is geworden in de champignonteelt, werkt zich op tot een van de beste koks van België. Hij kookt de ene Michelinster na de andere aan zijn gevel en onderwijl probeert hij zowel de relatie met zijn (gast)vrouw Christine als die met zijn familie te onderhouden. Wanneer zijn oudste zuster Louise, die doofstom is en mede daardoor in het klooster is beland, overlijdt, ontspinnen er zich gebeurtenissen die in de doorsnee-thriller niet zouden misstaan. De bij leven noodgedwongen zwijgzame Louise blijkt een zeer uitgebreid testament te hebben opgesteld, een testament in de vorm van een menukaart voor een chique diner bovendien. Tijdens dat door Victor bereide maal kunnen bepaalde familiegeheimen niet langer ongezegd blijven.

Champignons
Vanderstraeten heeft met Mise en place een roman geschreven die begint als een documentaire beschrijving van leven en werk van een topkok. De beschrijvingen van de gerechten die uit Victor Werners keuken komen, maken hongerig, maar getuigen bovendien van gedegen research van de auteur. Vanderstraeten gaat de minder fraaie kanten van het leven als sterrenkok niet uit de weg: van een huwelijksleven is geen sprake en bovendien hebben Victor en Christine nooit kinderen kunnen krijgen. Zijn 'ballen zijn door de duizenden uren boven hete vuren dichtgeschroeid'.

In  de loop van het verhaal tekenen zich langzaam de scheuren in het wezen van Victor Werner af. Bij de dood van zijn lievelingszus worden oude wonden opengereten. Lang geleden, toen vader Werner aan het hoofd stond van een succesvolle champignonkwekerij, heeft er zich een ramp voorgedaan. Die dag heeft op iedereen een andere, maar even onuitwisbare indruk achtergelaten. Dankzij de herinneringen in het testament van de mysterieuze Louise komt de lezer uiteindelijk achter de (vermoedelijke) waarheid.

Schrijven alsof je kookt
Mise en place is niet zomaar een culinaire roman, het is méér. Je jeugd achtervolgt je je leven lang, tot in de beste keukens van de duurste restaurants. Als een ware sterrenkok bereidt Vanderstraeten een verrukkelijk viergangendiner van 240 pagina's, waarin de amuses en de voorgerechten door subtiele smaaktoevoegingen opbouwen naar de grande finale van een literair hoofdgerecht. De combinatie van goed journalistiek onderzoek, een fijne stijl en een plot dat tot de laatste pagina alle kanten op lijkt te kunnen, maakt van Mise en place een bijzonder smakelijke roman. En voor de mensen die wachten op het dessert: zie daarvoor de website van de auteur. Maar eet toch eerst even netjes je bord leeg.