recensie: Torre Florim & Roos Rebergen - De speeldoos

Torre Florim en Roos Rebergen stonden met hun respectievelijke bands, De Staat en Roosbeef, behoorlijk in de belangstelling dit jaar. Het was Torre Florim die werd benaderd door Dichterbij, een zorgorganisatie voor verstandelijk beperkte mensen. Het verzoek was om het project De speeldoos muzikaal vorm te geven. De speeldoos is gebaseerd op gedichten die zijn geschreven door cliënten van Dichterbij. Torre vroeg vervolgens Roos om de vocalen te verzorgen. Een geslaagde keuze.

Zes liedjes van het tweetal zijn terechtgekomen op de cd De speeldoos. De teksten zijn direct en lijken op natuurlijke wijzen te passen bij de voordracht van Roos Rebergen. Sommige nummers liggen dicht tegen Roosbeef aan zoals 'Ik en mijn vriendin' en 'Oudjaar'.  Deze songs hadden zonder meer gepast op een album van die groep.

De invloed van Torre op De speeldoos is het grootst in de heftige opener 'Iemand dood', niet in de laatste plaats door het stevige gitaarwerk waarmee het nummer begint en dat een vleugje van De Staat laat horen. Overigens past de robuuste muziek goed bij de heftige tekst over de dood.

Versmelting van stijlen
De gedichten die ten grondslag lagen aan dit mini-album komen mooi uit de verf. Dit geldt ook zeker ook de versmelting van de kleinkunstachtige muziek van Roos van Rebergen met de rock van Torre Florim. Met de volgende regel uit 'Mag ik jou even lenen' slaat een mens met een verstandelijke beperking toch de spijker op zijn kop: 'als je niet van jezelf kan houden/dan heb je een probleem'.

Alle ingrediënten samen leidden tot een uniek album. Voor iedereen die houdt van rake teksten en vrij avontuurlijke muziek is De speeldoos een ontdekkingsreis met een goed doel. Subliem verpakt in een heus speeldoosje is de luxe editie van het album zelfs een onweerstaanbaar hebbedingetje.