recensie: The Gasoline Brothers - Tsk!

Wielrenner Koos Moerenhout introduceerde het album Hm! van The Gasoline Brothers afgelopen zomer in het tourpeloton. Als dank hiervoor en als felicitatie met zijn Nederlands kampioenschap schreef de band met 'There it goes (for Koos)' een wervelende song voor hem. Het liedje kwam net te laat voor hun tweede plaat Tsk! Jammer, want het was een mooie, razende afsluiter geweest. Gelukkig is het als free download, net als al het andere werk van de band, gewoon binnen te halen via www.gasolinebrothers.nl.

De Utrechtse The Gasoline Brothers gebruiken de nieuwe media waar mogelijk. Drummer Leon Geuyen was dan ook meteen in voor een experimenteel interview via Twitter.

‘We zoeken liefst elke week iets spannends om onze muziek te promoten. Het probleem is gebrek aan tijd. We werken bijvoorbeeld via Performing-on-demand. Het principe is nog vrij onbekend, maar het voordeel is dat een programmeur die ons neerzet in elk geval wat publiek kan verwachten. Voor ons natuurlijk ook belangrijk, want we willen liever niet naar Veendam rijden om voor een lege zaal te spelen. Maar goed, voorwaarde nummer één is dat je muziek deugt, anders kun je nieuwe media gebruiken zoveel je wilt, maar dat wordt niks.'

Tsk!, wederom een rare titel, is een plaat die bepaald geen stijlbreuk is met het debuut, maar wel betere liedjes kent en voller en lekkerder klinkt.

‘HM! was de kreet die we bij wijze van grap als yell gebruikten voor optredens. Normaal roep je dan iets euforisch en blijs, maar wij riepen HM! En als je eenmaal een HM! hebt gemaakt....'

Vliegende start
Vooral het begin van Tsk! hakt er stevig in. 'Psychomatic Heart Failure', '2-5 Tuesday' en 'Going in Circles' zijn heerlijke, toegankelijke nummers met net genoeg gekte om de boog gespannen te houden. Met gratis mooie koortjes en fijne meebrulmelodieën. Mieterse liedjes die je doen terugdenken aan de indie van de jaren negentig. Specifieker: aan Pavement, Guided by Voices, The Posies en misschien ook wel aan Wilco en Big Star.

‘We zijn natuurlijk trots als we vergeleken worden met onze eigen helden, bijvoorbeeld Big Star of Wilco, maar eigenlijk vind ik het het mooist als iemand zegt: "onmiskenbaar een Gasoline Brothers-liedje"'

Beïnvloed dus? Zeker. Epigonisme? Zeker niet. De snufjes Pavement of  Big Star ten spijt; de gerechten kennen ondanks de bekende receptuur een eigen, verfrissende smaak. Als de eerste vijf nummers het voorgerecht zijn, dan is dat er een om voor om te rijden, want ook 'Over me' en 'Watch the Fireman' glijden als een zilte Zeeuwse oester naar binnen.

Het vervolg van tsk! is wat minder uitgesproken, zonder dat het album overigens echt inzakt. 'Lorenza Pellegrini' bijvoorbeeld is een mooi, kwinkelerend instrumentaaltje.

‘Dat is een personage uit De Slinger van Focault van Umberto Eco, vonden we een mooie naam voor een dromerig lied.'

'Same Mistakes' vormt door de prima pianopartij en het gekke, jankende gitaartje erdoorheen een uitstekend sluitstuk van een mooie maaltijd. De toet was helemaal ‘totaal' geweest als 'There it goes' als digestif geschonken was!

Plannen en wensen
Was 2009 al een prima jaar voor The Gasoline Brothers, 2010 wordt als het aan Geuyen ligt nóg beter. Plannen en wensen genoeg in elk geval.

‘In 2010 willen we de krenten uit de pap gaan pakken. Qua shows, qua opnames, qua alles. Plannen genoeg. Mochten we de Interactive Award winnen, dan willen we hele bijzondere dingen doen met Twitter en muziek. Ik kan er nog niet veel over zeggen. Vooruit, iets vaags dan: muziek maken via of met twittervolgers.'

‘Uiteraard hebben we ook veel wensen: een mooie Tour de France met Nederlandse etappewinst (Koos! Gesink!), een radiohitje, mooie voorprogramma's en een mooi voorjaarstourtje. Verder uiteraard waardering van helden, Wilco tóch nog live zien en natuurlijk een reünietour van The Beatles!