recensie: Nine

In de openingsscène van Nine zit regisseur Guido met zijn handen in het haar. Er wordt een film van hem verwacht, maar hij heeft geen inspiratie. Als in een droom verschijnt er een stoet mooie vrouwen in het filmdecor waarin hij zich bevindt, die de ene sexy dans na de andere ten beste geven, met Guido als middelpunt.

Wie cynisch wil zijn, kan zeggen dat die eerste scène Nine uitstekend samenvat: een bombastisch musicalnummer, een overdadig decor, flitsende choreografie, snel camerawerk, een grote hoeveelheid vrouwen die zich alleen van de buitenkant laten kennen en ten midden van dat alles Daniel Day-Lewis, die dan weer met een gecharmeerde, dan weer met een getergde blik om zich heen kijkt. Meer wordt het niet.

Charmante, radeloze filmregisseur
De echte cynicus zou zelfs nog een stapje verder kunnen gaan en stellen dat de kijker niets mist als hij na deze introductie de bioscoop weer verlaat. Helemaal terecht is dat echter niet, want Daniel Day-Lewis redt de film. Net als in There Will Be Blood gaat hij volledig op in zijn personage. Hij kruipt zo overtuigend in zijn rol van charmante, radeloze filmregisseur dat zijn acteerwerk alleen een reden kan zijn om de rit uit te zitten.

In Nine combineert Rob Marshall het beste en het slechtste uit zijn eerdere werk. Eerder maakte hij Memoirs Of A Geisha - een prachtig ogende maar volstrekt oppervlakkige boekverfilming - en Chicago, de filmadaptatie van een succesvolle Broadwaymusical. Met de laatste won hij veel lof en zes Oscars. Met Nine voert Marshall ongeveer hetzelfde kunstje uit. Hij keert terug naar de overdonderende registratie van een vlotte musical, met veel vrouwenbenen, hoge decors en zwiepende camera's. Maar wat Nine, in tegenstelling tot Chicago, ontbeert, zijn goede liedjes. Het is slappe meuk, waar de acteurs ook weinig van kunnen maken. Daar komt nog bij dat ze - in tegenstelling tot de cast van Chicago - over het algemeen niet echt goed kunnen zingen. Het enige sterke nummer is 'Be Italian', dat niet toevallig wordt gezongen door een echte zangeres, Fergie, die een verrassend overtuigende rol speelt als Saraghina.

Kittige minnaressen
Oplettende filmliefhebbers hebben de namen van de personages wellicht al herkend. Nine is een adaptatie van 8½ van Federico Fellini. Het verhaal is grotendeels intact gelaten. Verdwenen zijn echter de koortsachtige visioenen (op de niet bijzonder surrealistische openingsscène na) en de absurditeiten die van 8½ een klassieker maken. De plot is gladgestreken en begrijpelijk gemaakt voor een groot publiek. Wat overblijft is een mager verhaal waarin noch de wendingen, noch de personages echt beklijven. Marshall heeft een fantastische vrouwelijke cast bij elkaar gekregen, met onder andere Sophia Loren, Nicole Kidman, Penelope Cruz en Judi Dench. Dench is in haar element als sarcastische mentor en Cruz wendt al haar sensualiteit aan als kittige minnares, maar ze kunnen niet verbloemen dat de vrouwenrollen weinig om het lijf hebben. Alleen Marion Cotillard, die Guido's vrouw speelt, krijgt iets meer ruimte om haar talenten te tonen en weet die ook te benutten.

Marshall pakt het groots aan, maar zijn bombast accentueert de zielloosheid alleen maar. Nine is Chicago zonder de succesnummers en Memoirs of a Geisha zonder het exotisme. Of je moet het exotisch vinden om een bijna geheel Amerikaanse cast Engels met een zwaar Italiaans accent te horen spreken.