recensie: Millennium 2: De vrouw die met vuur speelde (Flickan som lekte med elden)

De overleden thrillerschrijver Stieg Larsson had een talent voor het bedenken van goede titels. Millennium 2: de vrouw die met vuur speelde, dat klinkt spannend.  In Millennium 1: Mannen die vrouwen haten (ook sterk) was te zien hoe Lisbeth Salander (Noomi Rapace) als twaalfjarig meisje haar vader in brand steekt. Het ligt voor de hand dat de film over haar gaat. Duidelijk.

Er is met dit gegeven overigens nog niets verklapt over De vrouw die met vuur speelde, want de film is alleen interessant voor mensen die het eerste deel al hebben gezien. In het ideale geval hebben ze het boek zelfs gelezen. Zo niet, dan blijven er wat zaken onderbelicht en in sommige gevallen zelfs volledig onopgehelderd. Niet alles in dit tweede deel uit de Millennium-reeks is zo glashelder als de titel.

Wisseling van de wacht
Millennium 2: De vrouw die met vuur speelde werd oorspronkelijk gemaakt voor televisie. Waarom de filmmaatschappij deze beslissing nam, is niet helemaal duidelijk, want de trilogie van Stieg Larsson was in boekvorm razend populair. In ieder geval is het erg jammer. Het verschil in opnamekwaliteit in vergelijking met de eerste film is groot. Ook van regisseur werd gewisseld. Daniel Alfredson nam het stokje van Niels Arden Oplev en Alfredson lijkt beduidend minder getalenteerd.

Een tweede deel van een trilogie is natuurlijk altijd lastig te verfilmen, vooral als de delen ervan één geheel vormen. Toch is de overstap van het eerste deel naar het tweede in dit geval heel groot. Deel één vormde een min of meer afgerond verhaal en was qua vorm een vrij traditionele Scandinavische thriller. Deel twee bevat meer actie, seks en geweld, en eindigt met de frustrerende mededeling 'wordt vervolgd'.

Heldin met okselhaar
Lisbeth Salander speelt in deel één nog een belangrijke bijrol, maar in deel twee is ze gepromoveerd tot hoofdpersonage. Dat is het goede nieuws. Noomi Rapace geeft overtuigend gestalte aan deze gepiercte en getatoeëerde eenling, die computers hackt en slechteriken te lijf gaat alsof het niets is. Dat ze toch geloofwaardig blijft, is te danken aan Rapaces sterke spel en aan de realistische weergave die Alfredson aan deze feministische heldin geeft. Een groot deel van de film verschijnt ze make-uploos, want fel contrasteert met haar gothic uiterlijk in de rest van de film. Het is een makkelijke manier om een personage er kwetsbaar en jong uit te laten zien, maar het werkt wel. Ook opvallend: de behaarde oksel die Rapace aan de camera toont. Die zou wel eens controversiëler kunnen worden dan de lesbische seksscène die eraan vooraf gaat, zeker als de film nog in de Verenigde Staten wordt uitgebracht.

Helaas blijft de plot van Millennium 2 wat duister en lopen schijnbaar belangrijke verhaallijnen dood. Vooral doet dit middendeel verlangen naar de laatste film, waarin zal blijken hoe het de vrouw die met vuur speelde afloopt. Gelukkig voor de liefhebbers komt Millennium 3: Gerechtigheid al op 25 maart in Nederland uit. Nou maar hopen dat die beter in elkaar zit, ondanks de wat minder opzienbarende titel.

Lees hier een interview met Noomi Rapace.