recensie: Arid - Under the Cold Street Lights

Afwisselend. Dat is het beste stempel voor de vierde plaat van Arid. Op vorige cd's werd al duidelijk dat de band rond zanger Jasper Steverlinck het experiment niet schuwt. Toch waren de onderlinge verschillen tussen de nummers niet eerder zo groot. Dat het op Under the Cold Street Lights niet altijd goed uitpakt, is een kleine tegenvaller. Gelukkig is er op de vierde Arid genoeg te beleven om dit te compenseren.

In 1996, slechts een jaar na de oprichting, trekt Arid al de aandacht met een finaleplaats in de prestigieuze Belgische prijs Humo's Rock Rally. Drie jaar later verschijnt het debuut van de Gentenaren, Little Things of Venom. De ster van Arid is rijzende: een release van het debuut in Amerika (bij Columbia), een uitnodiging voor grote popfestivals en een rondje grote voorprogramma's volgen. Toch lukt het Arid niet om een echte internationale doorbraak te forceren. In 2002 komt met All Is Quiet Now een sterk vervolg op het debuut. Na een (succesvol) solo-uitstapje van frontman Steverlinck volgt in 2008 het licht teleurstellende All Things Come in Waves.

Referenties
'Dancing with the big boys', zingt Steverlinck in opener 'The Flood'. En dat is precies wat Arid doet op Under the Cold Street Lights. De referenties naar enkele groten uit de muziekgeschiedenis zijn gemakkelijk te vinden. 'The Flood' en single 'Come On' zouden niet misstaan op een U2-plaat. Twee krachtige nummers met sterk aan The Edge refererende gitaarpartijen. Het nummer 'Cold Street Lights' heeft zo'n typisch Coldplay-orgeltje en dito gitaarriff. Zelfs het Coldplay-koortje ontbreekt niet. Ook 'Something Brighter' heeft erg veel weg van de Britse succesband. In het The Killers-achtige 'Costum Gold' passeert ook nog een typische Brian May-gitaaruithaal de revue. Halen al deze referenties de originaliteit weg? Gek genoeg niet. Het spelen van leentjebuur wordt nergens echt vervelend en zorgt voor een stevige basis voor de eigen sound. Met zijn krachtige stem weet Steverlinck elk nummer toch weer dat typische Arid-tintje mee te geven.

Uitproberen
Arid houdt wel van experimenteren. Het nummer 'Life' van debuut Little Things of Venom is een goed voorbeeld. Het nummer heeft een tempowisseling zo groot als de Grand Canyon. Ook de akoestische tour in 2003 en het verwerken van nummers van anderen in de muziek tijdens optredens getuigen van durf. Op Under the Cold Street Lights gaat het ook weer alle kanten op. 'Seven Odd Years' en 'Mindless' zijn een oase van rust, 'Come On' en 'Something Brighter' daarentegen zijn zo puntig als Arid eerder alleen klonk ten tijde van haar debuut. 'Costum Gold' en 'Broken Dancer' zijn de zwakste broeders van de plaat. In deze nummers raakt de band met goedkope synthesizers het meer dansbare poprockgenre. Dit resulteert in rommelige en niet-Aridwaardige nummers. 'Broken Dancer' begint nog veelbelovend maar de opdoemende monotone beat en keyboardgeluiden beëindigen dit genot al snel.

Na twee ijzersterke albums en één mindere plaat komt Arid met Under the Cold Street Lights met het meest afwisselende werkstuk tot nu toe. Het album laat een groep horen die graag experimenteert binnen haar eigen genre en zich rijkelijk laat beïnvloeden door anderen. Door de klasse van de band en de grootse zang van Steverlinck gaat dit meestal goed. Ach, en die misser hier en daar zijn we snel weer vergeten.