recensie: Turin Brakes - Outbursts

Een razende tornado siert de hoes van Outbursts, het vijfde album van het Britse duo Turin Brakes. Een groter contrast tussen hoes en muziek is haast niet denkbaar. In tegenstelling tot een tornado raast, knalt en vlamt de muziek van Turin Brakes niet, en zeker niet op de jongste plaat Outbursts. De plaat overtreft voorganger Dark on Fire, maar staat nog ver weg van het niveau van de eerste drie albums van de band.

Een diepe teleurstelling drie jaar geleden. Na drie parels van albums met mooie kleine nummers in het verlengde van bands als Elbow en Kings of Convenience kwam in 2007 de draak van een plaat Dark on Fire. Het experiment was Olly Knights en Gale Paridjanian naar het hoofd gestegen: de elektrische gitaar werd om de nek gehangen. Deze jas paste de heren niet. Terecht hebben ze na deze misstap de tijd genomen voor de opvolger. Op Outbursts gaan de heren weer terug naar waar ze goed in zijn: akoestische, mooi gearrangeerde en uitgebalanceerde popnummers. Helaas resulteert dit ditmaal niet in een overtuigende plaat.

Te monotoon
Twaalf nummers lang schotelt Turin Brakes ons middle of the road-achtige liedjes voor. Zeker negen of tien van deze nummers zijn knappe staaltjes werk, die qua niveau in de buurt komen van debuut The Optimist LP of opvolger Ether Song. Op zichzelf uitstekende, toegankelijke nummers waar niet veel op aan te merken is. Prima, zou je zeggen. Toch ontbreekt er iets op Outbursts: afwisseling en diepte, en dit resulteert in een te slome en te monotone cd. Ook ontbreekt het de cd aan twee of drie echte uitschieters. Het is een plaat met allemaal zeventjes (twee misstapjes daargelaten). Het gevolg hiervan is dat Outbursts na een draaibeurt niet blijft hangen. Het album bevat geen steengoede uitschieter die een hele dag in je hoofd blijft ronddwalen.

Geen verrassingen
Outbursts is dan ook een album geworden zonder verrassingen. 'Radio Silence' is het enige nummer van de cd met een scherpe hoekige uithaal. Dat had zeker vaker (en beter) gemogen. Op eerdere cd's zijn uptempo nummers als 'Slack', 'Painkiller' of 'They Can't Buy the Sunshine' welkome afwisselingen. Op Outbursts ontbreekt het hieraan. Hiermee is de mooie balans van de eerste drie cd's afwezig. En helaas kent de plaat met 'Embryos' en 'The Letting Down' ook nog twee songs die het duo beter achterwege had kunnen laten; vrij trage nummers die door een zwakke melodie en dito zanglijn niet op gang komen en uitgaan als een nachtkaars.

Gelukkig heeft Turin Brakes geleerd van een mislukt experiment en is de band terug bij het sterkere, meer akoestische materiaal. Outbursts is een aardig album met mooie popnummers. Maar meer ook niet. Turin Brakes bewijst hier vooral dat een verzameling mooie nummers nog niet automatisch een goed album oplevert.