recensie: Love Happens

Hoe verwerk je je verdriet? Burke doet het door er een succesvol boek over te schrijven en seminars te geven om anderen te helpen in hun rouwverwerking. Maar heeft Burke de dood van zijn vrouw zelf eigenlijk wel verwerkt? En is er wel plaats voor een nieuwe liefde? Love Happens is een voorspelbaar en zoet drama over verlies en liefde.

De film opent met Burke, die van citroenen limonade maakt en de kijker een levenswijsheid meegeeft: 'Soms, en al doe je nog zo je best, vind je alleen citroenen op je pad. In dat geval heb je twee keuzes: of je verzuurt, of je maakt er limonade van.'

Burke, vertolkt door Aaron Eckhart (The Dark Knight, Thank You For Smoking) heeft drie jaar geleden zijn vrouw verloren in een auto-ongeluk. Hij schrijft een boek over zijn rouwproces, wordt succesvol en gaat naar Seattle om een seminar te geven over rouwverwerking. Burke lijkt hier een sterke en zelfverzekerde man, ervan overtuigd dat hij iedereen kan helpen zijn verdriet een plek te geven en verder te gaan met zijn leven. Dan ontmoet hij Eloise (Jennifer Aniston) die toevalligerwijs de bloemen verzorgt op het seminar. In eerste instantie verloopt hun contact wat stroef, maar wanneer Eloise Burke verrast met een wel heel speciale date, worden de twee verliefd. Dan komen de tegenstrijdige gevoelens van Burke naar boven: hoe zit het met zijn eigen verwerkingsproces en is er wel ruimte voor een nieuwe liefde? Is het idee van groepsrouwverwerking wel oprecht, of neigt het meer naar exploitatie? De film werkt vervolgens toe naar Burke's onvermijdelijke breekpunt tijdens, jawel, zijn eindspeech op het seminar.

Typecasting
Love Happens is het speelfilmdebuut van Brandon Camp. De regisseur heeft bekendheid verworven als scenarioschrijver van de serie John Doe. Niet mis als je als beginnend regisseur grote namen als Aaron Eckhart, Martin Sheen en Jennifer Aniston binnenhaalt. Jammer genoeg kunnen de acteurs weinig bijdragen aan de kwaliteit van de film. Deels heeft dit met de casting te maken. Hoofdrolspeler Aaron Eckhart lijkt onwennig in zijn rol als Burke en zet het personage wat vlak en voorspelbaar neer. Jennifer Aniston is weer getypecast als vrijgezelle vrouw, die wat mislukte relaties achter de rug heeft en nog steeds op zoek is naar de ware. Martin Sheen voegt in zijn bijrol als schoonvader van Burke weinig toe.

Het ontbreekt de film vooral aan een goed scenario en de regisseur is weinig origineel in zijn thematiek en uitwerking. Seattle, de stad waar het altijd regent, was ook al uitvalsbasis voor de geslaagdere romantische komedie Sleepless in Seattle (1993). Daarin wisten Tom Hanks en Meg Ryan hun verliefdheid wel over te brengen op de kijker, iets wat in Love Happens maar niet van de grond wil komen. Jennifer Anistons personage maakt geen ontwikkeling door, in tegenstelling tot dat van Eckhart. Hij verandert van een zelfverzekerde zelfhulpgoeroe in een man die in conflict is met zichzelf. Om een romantische komedie te laten overtuigen is vooral chemie nodig, ook al zijn de karakters nog zo verschillend. Camp weet die chemie, door het gemis aan uitdieping van Eloise's karakter, geen moment neer te zetten. De pogingen zijn er wel, maar zijn te voorspelbaar, clichématig en bovenal niet grappig: in Love Happens valt bar weinig te lachen.

Rouwverwerking
De film vervalt daarmee tot een voorspelbaar romantisch drama, waarin Camp naast de nieuwe liefde en Burke's eigen rouwverwerking nog een thema aansnijdt: de exploitatie van rouw. Burke is hier vertegenwoordiger van: een ervaringsdeskundige pur sang die zich vol enthousiasme op zijn rouwende publiek stort met zijn leus 'A-Okay'. Het heeft iets weg van de shows van Emile Ratelband, lopen over hete kolen om je angst de baas te zijn. Burke's optreden gaat verder dan alleen rouwverwerking en neigt naar uitbuiting van verdriet. Wanneer Burke dankzij zijn vriend en manager Lane een mega-deal kan sluiten, compleet met 'hoe verwerk je je verdriet-dieet' en een eigen show, komen de twijfels op. Is dit wel de manier om met complexe emoties als rouwverwerking om te gaan? Ook hier laat Camp steken vallen: een interessant gegeven vervalt tot voorspelbare scènes, waarin alles uiteindelijk goed komt. Zo voelt de zielige Walter (die zijn zoon verloren heeft) eerst weerstand, maar laat zich uiteindelijk toch helpen door Burke, wat leidt tot een zwaar aangezette scène in een bouwmarkt.

Alle thema's worden door Camp naar een voorspelbare happy ending geleid. Als komedie is de film niet geslaagd, als overtuigend drama evenmin. Maar het is hem wel gelukt om van citroenen een mierzoete cocktail te maken.