recensie: Micadelia - Free Ride

Het uitbrengen van een coveralbum is vanuit artistiek oogpunt een precaire aangelegenheid. Een artiest die zichzelf reeds bewezen heeft kan zich met zo'n release eens van een andere kant laten zien. In andere gevallen kunnen een duidelijke muzikale visie en een originele invalshoek een interessant effect hebben. De albums van Nouvelle Vague, waarop postpunknummers in een lounge/folkjasje werden gestoken zijn daar een goed voorbeeld van. Wanneer geen van beide scenario's aan de orde is loopt een artiest gevaar mee te liften op de successen van anderen. Een 'free ride', dus.

Free Ride is de titel van het debuutalbum van de Zweedse singer-songwriter Micadelia, een alias voor Mica Sundqvist. De titel is geleend van Nick Drake's 'Ride', waarmee het album opent. Aangezien Drake zich op de originele versie alleen door zijn gitaar liet begeleiden, moet het niet moeilijk zijn muzikaal het een en ander toe te voegen. Micadelia kiest voor een bandgeluid en legt de nadruk op de groove. Daarmee blijft er echter weinig over van de desperate sfeer die de originele versie kenmerkt. Deze aanpak blijkt kenmerkend voor de rest van de cd: alle nummers krijgen een rockbewerking die alleen als middle of the road valt te omschrijven. Micadelia's vocalen zijn al even weinig opzienbarend.

De helft van de door Mica gekozen nummers stamt net als 'Ride' uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Naast The Beatles en Carole King komen twee maal Neil Young en Led Zeppelin voorbij. Young's 'Cinnamon Girl' is van deze interpretaties de meest geslaagde: het nummer blijkt zich goed te lenen voor Micadelia's trage, dromerige aanpak. Wat Micadelia doet met Led Zeppelins 'Bron-Y-Aur Stomp' en 'Going to California' is daarentegen niets minder dan muzikale heiligschennis. Deze hoogtepunten uit het akoestische oeuvre van de rocklegendes verworden tot niets meer dan zoetsappige niemendalletjes.

Kennis en visie
Voor de andere helft van het album kiest de zangeres een nummer uit elk van de afgelopen vier decennia. De late jaren zeventig worden vertegenwoordigd door Blondie. Uit de jaren tachtig horen we 'Under the Milky Way' van The Church. Nirvana representeert de jaren negentig en landgenoten Robyn en Kleerup de jaren nul. Telkens weer weet Micadelia vakkundig de scherpe kantjes van het materiaal af te schaven. 'Hanging on the Telephone' en 'With Every Heartbeat' krijgen net als het Young-materiaal een softere invulling. Nirvana's 'Polly' wordt een vlotte popdeun.

Wie alleen Micadelia's 'Polly' zou horen, zou kunnen denken dat de artieste hier bewust tegen de heilige huisjes van de rockmuziek aantrapt. In de context van het album is een andere uitleg plausibeler: de zangeres is zich van geen kwaad bewust. Deze combinatie van gebrek aan muzikale visie en gebrek aan kennis van de tradities waaruit geput wordt maakt Free Ride tot een onwaarschijnlijke mislukking.

Wagenziek
De vraag dient zich bij het beluisteren van Free Ride aan hoe het toch mogelijk is dat Micadelia dit klassieke materiaal zo plat weet neer te zetten. Op haar My Space-pagina is te lezen dat ze de nummers koos door de muziekcollectie van haar vader (die dit album ook produceerde) langs te gaan. Dat verklaart waarom uit haar interpretaties zo weinig affiniteit met de originelen spreekt. Een zoektocht op het internet leert verder dat Mica Sundqvist pas 20 jaar oud is. Waarschijnlijk heeft het meisje, net als haar leeftijdsgenootjes die we bij Idols zien langskomen, gewoon nog niet zoveel verstand van muziek. We moeten Micadelia deze zonde misschien ook niet te zwaar aanrekenen; wie heeft in zijn tienerjaren nooit domme dingen gedaan?

Minder coulant mogen we zijn met de platenbazen die het in hun hoofd hebben gehaald dit coveralbum uit te brengen. Free Ride lijkt inderdaad bedoeld als een lift op het succes van andere artiesten. Het platenlabel laat Micadelia niet alleen meeliften zonder dat zij daarvoor iets in de plaats stelt; ziek van de zoete snoepjes die ze kauwt, kotst ze ook nog eens gratis en voor niks de achterbank onder.