recensie: Goldfrapp - Head First

Dat de jaren tachtig hip zijn in muziekland, wisten we al langer. Goldfrapp doet daar nu nog een schepje bovenop met het nieuwe album Head First. Na het akoestische vierde album Seventh Tree gaat Goldfrapp nu verder terug in de tijd. Ofwel: recht de verlichte dansvloer op, met aanzwellende synths op de achtergrond.

Door synthpop uit de oude doos te halen maakt Goldfrapp het cirkeltje weer rond. Zo was de debuutplaat van de groep uit 2000, Felt Mountain, ook geïnspireerd door de eighties. De daaropvolgende albums waren rauwer en dansbaarder, met hits als 'Strict Machine' en 'Ooh La La'. Het vierde album Seventh Tree was de meest rustige productie van het Britse duo. Met Head First is Goldfrapp weer in het decennium van de eerste cd's, Reagan, Gorbatsjov en de postpunkcultuur beland.

Recht uit de jaren tachtig
Wat hoort er meer bij de jaren tachtig dan 'Jump' van Van Halen? Dat moeten de twee bandleden Will Gregory en Allison Goldfrapp ook gedacht hebben. Al op opener 'Rocket' lijken de synths zo van het bekende nummer overgenomen. Ze vormen de basis voor een discohit waarbij het moeilijk stilzitten is. Zo ook op 'Alive': de track kent in het begin een opbouw als in ABBA's 'Mamma Mia', maar dan in een gemoderniseerde versie. De track 'Dreaming' heeft een rustiger gevoel maar misstaat totaal niet in het geheel, wederom dankzij de synths. De sfeer van dit nummer (en eigenlijk het hele album) is zuurstokroze, een kleur die je al vanaf de hoes tegemoet komt.

Helaas kakt het album halverwege een beetje in door het rustige 'Hunt'. De plaat herpakt zich moeizaam, met als dieptepunt afsluiter 'Voicething', een nummer dat 'Enya-achtige' vocalen kent en niet het staccato ritme van de andere tracks heeft. Het is een beetje een domper op een album dat vol staat met meezingers en dat smeekt om te dansen.

Volgzamer
Head First is minder edgy, donker en sexy dan het oudere werk van Goldfrapp. Beeldend voorbeeld is 'Shiny and Warm'. Een uptemponummer dat een stuk minder sexy dan eerdere hits 'Strict Machine' en 'Train' is. Was Goldfrapp aanvankelijk een inspiratie voor vele jonge popartiesten, nu volgt het duo de zogenaamde eighties-trend. Dat maakt dit album minder verrassend. Acts als Little Boots, La Roux en Mika gingen het duo immers al voor in deze trend.

Toch is Head First een lekker album. Allison Goldfrapps zachte stem ligt nog altijd goed in het gehoor en Will Gregory blinkt weer uit in het layeren van de synths. Maakte Goldfrapp in het begin van hun carrière nog muziek die geïnspireerd was door de jaren tachtig, nu brengt het duo stuk voor stuk vrolijke hits die ook echt klinken alsof ze dertig jaar geleden werden uitgebracht.

Goldfrapp live in de Benelux:

16 augustus 2010: Den Atelier, Luxemburg
18 augustus 2010: Paradiso, Amsterdam
19 augustus 2010: Pukkelpop, Hasselt