recensie: Eric Vloeimans' Fugimundi

Als je een contactadvertentie voor de band moest opstellen, zou daarin kunnen staan: 'Fugimundi is intelligent, lief, levenslustig, creatief, gevoelig en vol van humor.' Maar aan contact geen gebrek bij de band van trompettist Eric Vloeimans, ze betrekken het publiek bij de optredens en vieren overal triomfen in volle zalen. Niet in het minst bij het concert in het uitverkochte Bimhuis op woensdag 9 juni.

'Goedenavond allemaal, we gaan het vanavond niet over politiek hebben en ook niet over voetbal, alleen over muziek.' Dat zijn de eerste zinnen van Vloeimans, die gedurende het hele concert regelmatig het woord voert tegen het publiek en ieder nummer aan– of afkondigt. Het draagt bij aan de toch al uitstekende sfeer. Fugimundi zal er prima in slagen om de waan van de dag even te doen vergeten en het publiek te laten onderdompelen in een universum van klankenrijkdom dat hoog verheven is boven het alledaagse maatschappelijke leven.

Fugimundi bestaat eigenlijk uit drie bandleiders. Zou dat niet botsen, denk je, zulke persoonlijkheden bij elkaar, maar hun ego is volstrekt ondergeschikt aan het belang van het geheel en de interactie met de collega's. Hier staan drie gelijkwaardige topmuzikanten die elkaar niet in de weg zitten, maar elkaar opporren en het beste in elkaar naar boven halen. Gitarist Anton Goudsmit heeft zijn band The Ploctones en Harmen Fraanje is frontman van zijn eigen pianotrio, maar met wie ze ook spelen, de bezieling en inzet is altijd even enorm.

Virtuoos
Vloeimans is een meester op de trompet, hij kan zich met wie dan ook meten. Het spectrum van zijn klankenwereld loopt uiteen van delicaat klein tot stormachtig krachtig en van sterk gevoileerd met veel wilde lucht tot en met volstrekt helder. Strak of met veel trillers, hij perst het allemaal uit zijn instrument. Sommige stukken bevatten razendsnelle vingerzettingen, maar de tonen blijven volkomen intact. Het geheim van zijn gave spel is ondermeer opperste concentratie. Die is zichtbaar doordat hij veelal zijn ogen gesloten houdt en op zijn benen wiebelt, waarmee hij zichzelf in een cadans brengt. Als Vloeimans zonder begeleiding soleert, houdt het publiek zijn adem in bij de wonderschone klanken.

Het repertoire is afkomstig van alle drie de bandleden en is deels vastgelegd op het album Live at Yoshi's, dat de band in 2008 opnam in Oakland tijdens een tour door de Verenigde Staten. Fugimundi speelt ook nieuw werk, waaronder een deel van de soundtrack van een film over koningin Beatrix, waarvoor de trompettist een opdracht heeft. De nummers van Vloeimans zijn vaak meditatief en kennen momenten van verstilling en verinnerlijking. Fraanjes composities zijn intens en doordacht met ogenblikken van dynamiek, waarna de rust terugkeert. De bijdragen van Goudsmit zitten vol humor en fratsen, en hebben een springerig karakter.

Grensoverschrijdend
'Waar gaat het in de jazz nog over als North Sea Jazz wordt uitgeroepen tot beste popfestival en Anton Goudsmit tot beste popgitarist?' Vloeimans stelt deze vraag, maar beantwoordt hem niet, al ligt er wel een zekere suggestie in besloten. Zeker is dat zijn eigen muziek de vluchtigheid van het populaire genre te boven gaat. Improvisatie blijft een handelsmerk, maar Fugimundi ontstijgt het hokje van de jazz en bewijst dat onder meer in een zinderende blues waarmee het de reguliere speeltijd afsluit. De band moet drie keer terugkomen, ongekend voor het Bimhuis.