recensie: Brothers

Het blijft een raar verschijnsel: als Amerikanen een Europese film goed vinden, dan kun je er de donder op zeggen dat ze er een remake van zullen maken. Het schijnt nu eenmaal zo te zijn dat de aanwezigheid van onbekende acteurs, een op 'Europese' leest geschoolde regisseur en het moeten lezen van ondertitels onoverkomelijke hordes vormen voor het grote Amerikaanse publiek. Ze weten niet wat ze missen.

In de documentaire Remade in the USA: How Brødre became Brothers, een extra op de dvd van Brothers, verklaren regisseur, producent en hoofdrolspelers hoe dol ze zijn op de Deense film Brødre, uit 2004. 'Het was logisch om het verhaal naar Amerika te verplaatsen,' zegt David Benioff, de scenarioschrijver van Brothers, nadat hij heeft uitgelegd hoe universeel het verhaal is dat in Susanne Biers film wordt verteld. 'De waarheid is, er zijn veel meer Amerikaanse verhalen over soldaten in Afghanistan dan verhalen over Deense soldaten in Afghanistan. Zoveel Deense soldaten zitten er niet in Afghanistan.'

De verkeerde zoon
Juist. Dan kun je inderdaad niet onder een remake uit. En omdat het verhaal zo universeel is, hoefde Benioff weinig te veranderen aan het oorspronkelijke scenario. Zelfs de dialogen zijn grotendeels hetzelfde gebleven. Sam (Tobey Maguire) is een officier bij de Amerikaanse landmacht. Hij is getrouwd met Grace (Nathalie Portman) en heeft twee schattige dochtertjes. Dat maakt hem de oogappel van zijn vader (Sam Shepard). Binnenkort vertrekt hij naar Afghanistan. Zijn broer Tommy (Jake Gyllenhaal) komt net uit de gevangenis. Hij heeft noch een huis, noch een baan, noch een vriendin. Als Sam vermist raakt na een aanval van de Taliban, stort de familie zich in de rouw. Vader weet Tommy fijntjes duidelijk te maken dat de verkeerde zoon is gestorven. Ondertussen groeien Grace en Tommy naar elkaar toe. Als Sam toch niet dood blijkt te zijn, maar met een enorm oorlogstrauma terugkeert uit Afghanistan, worden de familieverhouding wel erg ingewikkeld.

Op zichzelf is er niet al te veel af te dingen op Brothers. Benioff heeft het verhaal wat minder universeel gemaakt door de vader in een Vietnamveteraan te veranderen, maar afgezien daarvan volgt de film het oorspronkelijke, uiterst effectieve scenario van Anders Thomas Jensen. De acteurs spelen goed, met name Maguire, die zijn posttraumatische stresssyndroom angstwekkend realistisch vormgeeft. In de regie van Jim Sheridan (In America, Get Rich or Die Tryin') ziet het drama er veel gepolijster uit dan in Biers Dogma-achtige filmstijl. Haar camera zit de acteurs meer op de huid, wat een intiemere en realistischere ervaring oplevert. De sterke soundtrack uit het origineel maakt plaats voor muziek die uit een blik 'gemaakt voor gevoelige scènes in oorlogsfilms' lijkt te zijn getrokken. Het enige wat Sheridan wel terecht achterwege heeft gelaten, zijn de quasi artistieke beelden van wuivende graanstengels.

Zwak afgietsel
De vraag is echter gerechtvaardigd wat hij aan het origineel toevoegt. De oorspronkelijke acteurs, Ulrich Thomsen, Connie Nielsen en Nikolaj Lie Kaas, waren minstens zo goed op dreef als hun Amerikaanse tegenhangers. Het camerawerk en de regie van het origineel zijn beter, en de emoties die Brødre oproept, zijn sterker dan het toch wat steriele Brothers. Wie alleen de Amerikaanse versie ziet, is waarschijnlijk onder de indruk van het verhaal en het acteerwerk. De film kan goed op zichzelf staan, maar legt het onherroepelijk af tegen de meer beklemmende versie van Susanne Bier. Als al die enthousiastelingen op Remade in the USA hun bekendheid en connecties nu eens hadden ingezet om Brødre in de VS te promoten?