recensie: David Gray - Foundling

Minder dan een jaar na het verschijnen van Draw the Line komt David Gray al met een opvolger. Een aantal opnames van Draw the Line-sessies was nog op de plank blijven liggen. Het was aanvankelijk de bedoeling dat deze nummers zouden uitkomen als tweede cd bij een re-release van Draw The Line. Blijkbaar verdienden de songs echter toch een eigen release. En daar is wel iets voor te zeggen. De toon van dit materiaal is duidelijk anders als op de voorganger. Foundling is het rustigste album van de Brit sinds Lost Songs 95-98 uit 2001.

Een echt andere richting gaat Gray op zijn negende studioalbum niet op. Deze ingetogen, hier en daar zelfs emotioneel geladen David Gray kenden we al. Elke cd van de singer-songwriter herbergt wel twee of drie dergelijke nummers. En zelfs een heel album met dergelijke rustige muziek is niet nieuw: ook Lost Songs 95-98 is een album waarop Gray zich voornamelijk beperkt tot akoestische gitaar en piano om zijn vocalen te ondersteunen. Toch ligt Foundling, overigens uitgekomen als dubbelaar, anders in het gehoor dan de plaat van bijna tien jaar geleden.

Muzikale afwerking
Op dit negende studioalbum besteedt Gray meer aandacht aan de compositie en de muzikale afwerking dan hij eerder deed met vergelijkbare nummers. Dit is bijvoorbeeld te horen op 'Gossamer Thread', een van de hoogtepunten van het album. Het nummer wordt prachtig opgebouwd en bevat subtiele wisselingen in melodie. Ook de zo kenmerkende 'yeah, yeah' van Gray ontbreekt op deze track niet. Een ander hoogtepunt is de afsluiter van de eerste cd 'David Jones' Locker'. Een nummer met treffend samenspel van akoestische gitaar en piano. Ook het samenspel van slag- en sologitaar wordt perfect uitgevoerd, zoals bijvoorbeeld op 'We Could Fall in Love Again Tonight'.

De rustigere setting zorgt ervoor dat de vocalen van Gray goed tot hun recht komen en meer centraal in de muziek komen te staan. De elektrische gitaar blijft ditmaal vrijwel continu in de kast. Ook de basgitaar wordt bedachtzamer en onopvallender ingezet. Daarentegen flirt Gray vrijuit met andere toevoegingen aan zijn standaard instrumentarium, zoals strijkers ('The Old Chair') en saxofoon ('We Could Fall in Love Again Tonight').

Mindere momenten
Tegen het eind van de tweede cd wordt er zowaar ook nog even een paar versnellingen doorgeschakeld. Al pakt dit in twee van de drie gevallen niet optimaal uit. Alleen 'Indeed I Will' haalt het niveau van de overige nummers. De andere twee, de single 'A Moment Changes Everything' en de vooraf via iTunes te downloaden bonustrack 'More to Me Now', vallen uit de toon. De songs passen met de meer drukke songstructuur niet bij de rest van de nummers van de twee cd's. Ook de nummers 'When I Was in Your Heart' en 'Morning Theme' vallen wat tegen. De nummers zijn vlakker dan de andere tracks en hebben door een gebrek aan diepgang weinig te bieden.

Ondanks deze zwakkere momenten Foundling is een goed album geworden met uitstekend uitgewerkte 'pure' songs. David Gray komt ook op deze plaat weer met een ander geluid op de proppen. Het is bewonderenswaardig dat hij telkens andere muzikale invalshoeken blijft zoeken en niet telkens hetzelfde trucje herhaalt.