recensie: Interpol - Interpol

Ze hadden geen zin meer in elkaar en in het toeren. Toch besloten Paul Banks, Sam Fogarino, Carlos Dengler en Daniel Kessler na het opnemen en promoten van Our Love to Admire (2007) weer zin te maken en het hele proces opnieuw te doorlopen. Het eerste wapenfeit, het titelloze vierde Interpol-album, rechtvaardigt de vraag of dat wel zo'n goed besluit is geweest.

Met Interpol levert de band een album af dat veel gemeen heeft met de voorgaande werken, maar tegelijk ook de nodige vernieuwing laat horen. De vernieuwing zit hem vooral in het geluid: het materiaal loopt over van lagen vocalen, gitaren, geluidseffecten, synths, strijkers en wat al niet meer. Dat de band besloten heeft geen veilige koers te varen met de nieuwe cd is prijzenswaardig, maar dat dit niet altijd goed uitpakt blijkt al bij de opener. 'Success' verwordt gaandeweg tot een overgeproduceerde geluidsbrij.

Rookgordijn
'Memory Serves', de tweede track, is geslaagder. Met zijn meezingbare refrein is het een van de meest toegankelijke liedjes van de cd. 'Lights', dat langzaam naar zijn climax werkt, is ook de moeite waard. 'Barricade' hakt er ouderwets in, met gitaarpartijen die aan Television herinneren. Op de tweede helft van het album neemt het experiment definitief de overhand. Vaak beginnen de nummers veelbelovend, maar vallen de stukjes uiteindelijk niet op hun plaats. Het ligt voor de hand dat aan de productie te wijten, maar er is meer aan de hand. Achter het rookgordijn van stemmen en geluiden gaat soms weinig substantie schuil. De teksten en de melodieën ademen dezelfde sfeer uit als het eerdere werk van Interpol, maar ze missen de urgentie van voorheen.

Magie
Dat er na Our Love to Admire nooit sprake van is geweest Interpol op te heffen, is begrijpelijk. Het viertal heeft een muzikale klik die de kwaliteit van ieder afzonderlijk lid tot zijn recht laat komen. Die wisselwerking geeft de band een uniek geluid mee, want ondanks die eeuwige vergelijking met Joy Division klinkt Interpol vooral altijd heel erg als Interpol. Nu lijkt dezelfde formule waaraan Turn On the Bright Lights en Antics hun magie dankten, de band als een vloek te achtervolgen. Interpol wil zich wel ontwikkelen, maar het lukt niet. Dat de gezichtbepalende bassist Carlos Dengler na de opnamen van deze plaat besloot zijn heil elders te zoeken, is in dat licht gezien helemaal niet zo gek.

Voor Banks, Fogarino en Kessler is nu wel de tweede fase in het proces aangebroken: de tour. Wanneer Interpol in november de Heineken Music Hall aandoet, met David Pajo als vervanger voor Dengler, zal blijken of Interpol zijn oude bevlogenheid kan hervinden. Want dat ze die bevlogenheid momenteel een beetje kwijt zijn is duidelijk. Interpol is een geforceerde en ontoegankelijke plaat geworden.