recensie: Willy Linthout - De leveling

Kunst als uitlaatklep; dat kan op verschillende manieren. De Vlaamse striptekenaar Willy Linthout heeft al meermalen laten zien dat het ook een vehikel kan zijn voor rouwverwerking. Zijn strip De leveling is een nieuw en integer bewijs hiervan.

Willy Linthout is bij het grotere publiek vooral bekend van zijn Urbanus-strips, die niet echt uitblinken door hun subtiliteit. Maar daarnaast maakte hij ook de veelgeprezen en bekroonde reeks Jaren van de olifant, waarmee hij de zelfdoding van zijn zoon verwerkte. De leveling omvat de eerste twee hoofdstukken van de vervolgreeks, Jaren van de olifant 2. Het is geen rechtstreeks vervolg qua verhaal, maar wel wat betreft thematiek.

Klein verhaal
In De leveling ontmoet Karel Germonprez – die ook centraal stond in de eerste reeks – bij toeval Flo, een verpleegster met wie hij enkele jaren eerder kort kennismaakte. Destijds was ze zwanger, en nu heeft ze net haar gehandicapte dochtertje begraven. Alleen de rolstoel kan ze nog niet wegdoen. 'Een mens moet afscheid kunnen nemen, niet waar meneer?'

Linthout gebruikt het verhaal om met veel gevoel en bij vlagen absurdistische humor te schetsen hoe moeilijk het afscheid kan zijn, en hoe makkelijk het voor omstaanders is om de verkeerde conclusies te trekken als het gaat om andermans verdriet.

Persoonlijke noot
De leveling is, net als de eerste reeks, een bijzonder intiem en betrokken verhaal. Linthouts persoonlijke ervaringen zullen daar zeker aan hebben bijgedragen. De schetsmatige stijl versterkt dat intieme gevoel; de ruwe, schetsmatige potloodlijnen zorgen voor het gevoel dat je naar een authentiek dagboek kijkt. Jaren van de olifant 2 belooft weer een mooie reeks te worden.