recensie: 127 Hours

James Franco is niet zomaar de zoveelste aantrekkelijke acteur. Hij is een alleskunner, of in ieder geval iemand die alles wil kunnen. Misschien is het juist die eigenschap die hem zo geschikt maakt voor de rol van durfal Aron Ralston in 127 Hours.

Een weekendje bergbeklimmen in de Blue John Canyon in de Amerikaanse staat Utah. Aron Ralston vond het in 2003 niet nodig om zijn familie daarover te informeren. Vol goede moed trekt hij de bergen in, zijn natuurlijke habitat. Tussen de rotsen voelt hij zich de koning te rijk. Hoe oerstom het is dat hij niemand heeft verteld waar hij heen ging, realiseert hij zich als hij met zijn hand tussen een rotswand en een rotsblok vast komt te zitten.

Overleven
De overlevingsfilm speelt zich voornamelijk af tussen de rotsen, op niet meer dan een vierkante meter. Het draait allemaal om een man, een hele uitdaging voor een acteur. Regisseur Danny Boyle doet het nodige om afwisseling in de film te brengen door Ralstons gedachten aan zijn familie en ex-vriendin te verbeelden, maar uiteindelijk leunt de film toch voornamelijk op de overtuigingskracht van de hoofdrolspeler. Net als Ralston moet hij zien te overleven. Elke minuut moet hij de film dragen, zorgen dat het publiek meeleeft, zich identificeert, het lijden voelt, en met de hoofdpersoon afscheid neemt van zijn hand.

Voor de ambitieuze James Franco is dat geen probleem. Geen wonder, want zelf is hij net als Ralston iemand die de uitdagingen opzoekt. Toen hij een aantal jaar geleden doorbrak met de Spider-Man-films was er al een glorieuze acteercarrière voor hem weggelegd. Maar acteren alleen gaf Franco geen voldoening. Hij besloot terug te gaan naar de universiteit om in zeer korte tijd zijn bachelor Engelse literatuur af te maken en vervolgens een masteropleiding creatief schrijven te doen. Ook volgde hij een opleiding voor het produceren van films en publiceerde hij in 2010 een bundel korte verhalen. Dat Franco allesbehalve achterover leunt is duidelijk. Hij vecht om alles eruit te halen wat erin zit, zoals Ralston vocht om in leven te blijven. Zijn vertolking van Ralston is natuurlijk. Spreken met zijn gezicht, zonder veel woorden te gebruiken, dat kunnen niet alle acteurs. Franco wel.

Oscarfavoriet
Boyle wilde al jarenlang een film maken over de benauwde uren die Aron Ralston doormaakte. Hij kon het jammer genoeg niet laten om het ware verhaal in het begin iets aan te zetten met een onrealistische scène over een paradijselijk ondergronds meer. Verder levert hij prima werk af. Maar een stap verder doet hij niet. Dat hoeft ook niet als je Franco gecast hebt. Het is jammer dat Colin Firth de gedoodverfde favoriet voor de Oscar is.