recensie: Javier Mariscal & Fernando Trueba - Chico & Rita

Over muziek is al menig boekwerk geschreven. Over de liefde is zelfs nog meer op papier gezet. En de combinatie van beide is ook geen onbekende binnen de literatuur. De graphic novel Chico & Rita voegt daar een nieuw hoofdstuk aan toe.

Zangeres Rita en pianist Chico wonen in Havana, in het precommunistische Cuba van de jaren veertig en vijftig. Ze ontmoeten elkaar in aanloop naar een muziekwedstrijd waaraan ze samen meedoen. Ze winnen de prijs en elkaars hart. Vervolgens scheiden hun wegen zich weer, komen ze weer samen en gaan ze weer uit elkaar. Kortom: een typisch romantisch verhaal waarin het uiteindelijk wel weer goed komt.

Muziek
Maar toch is Chico & Rita anders. Ten eerste omdat het een beeldverhaal is en ten tweede omdat er een derde hoofdpersonage bij betrokken is. Die derde hoofdrol wordt opgeëist door de jazz. De graphic novel is een bewerking van de gelijknamige animatiefilm, waarin de soundtrack een allesbepalende rol speelt. Muziek van beroemdheden als Dizzy Gillespie en Charlie Parker doet haar opwachting en het verhaal is opgedragen aan de Cubaanse muzikant Bebo Valdes.

Ook in het boek is een belangrijke rol voor de muziek weggelegd. Dit komt tot uiting in pagina's vol sfeerbeelden van clubs en cafés. Deze beelden worden aangevuld met teksten zoals: 'Pling, klank, paran-paran-ra en ta-ta-tam'. Ook worden gedeeltes van songteksten en muzieknoten gebruikt om aan te geven dat er ergens muziek gespeeld en/of gezongen wordt. En hoewel de tekeningen de sfeer goed weten neer te zetten, mis je als lezer hier de auditieve prikkel. Het blijft te stil om je heen.

Tekenstijl
De tekenstijl van Javier Mariscal sluit perfect aan op de tijdsgeest van het oude Cuba. De grote, met veel bruintinten doorspekte tekeningen ademen als het ware de jaren vijftig. De glorietijden van Havanna komen voor je ogen weer tot leven. Je ruikt haast de geur van een verse Cubaanse sigaar, die zich vermengt met de uitlaatgassen van de oldtimers. De beelden zijn vrij simpel, maar doeltreffend getekend en vormen een aanvulling op het onderliggende verhaal.

Visueel is er dus niets mis met deze uitgave, maar het feit dat de bijbehorende muziek ontbreekt terwijl je leest, is echt een minpunt. Als film (dvd-release 9 mei 2011) zal dit zeker beter uitpakken. En daarmee is de verfilmde versie van dit verhaal een regelrechte aanrader. De graphic novel is aardig, maar mist dus iets. Wellicht dat je tijdens het lezen de soundtrack van de film kunt opzetten.