recensie: Amanda Strydom - Stroomop

De Zuid-Afrikaanse Amanda Strydom gaat met Stroomop verder waar ze met Kerse Tee Die Donker was gebleven. Haar nieuwe album is net als de voorganger van hoge kwaliteit.

Op Stroomop klinkt duidelijk door dat Amanda Strydom de grondlegger van het Zuid-Afrikaanse lied, Koos du Plessis, een warm hart toedraagt. Ook vertolkt ze de liedjes 'Woorde' en 'Skielik Is Jy Vry' van de grootmeester.

Stijl op zich
Het openingslied van de cd heeft de onuitspreekbare titel 'Ndiyakholelwa (Ek Glo)'. Hoor je het Strydom zingen, dan zing je echter vanzelf mee. De verwantschap van onze taal met die van Zuid-Afrika maakt meezingen eenvoudig, maar sommige woorden en uitdrukkingen maken het begrijpen van de songteksten toch lastig. Bovendien schrijft Strydom niet alleen verhaaltjes, maar ook gedichten. En die moet je interpreteren. Het tekstboekje met een vertaling biedt uitkomst.

De begeleiding op Stroomop, met percussie, gitaar, toetsen en achtergrondzang, is kalm en smaakvol. Strydom's muziek zou je kunnen indelen bij de easy listening, maar dan doe je haar te kort. Haar geluid is een stijl op zich en verbonden met het land van herkomst.

Zeeuwse kust
Een hoogtepunt kiezen van de cd verzandt al snel in een beschrijving van alle composities. In het oor springend is het liedje ''n Sonneblom uit Bethlehem' dat de zon laat schijnen in je hersenpan. En 'Silwer Somer' haalt op donkere dagen de zomer dichterbij. Beluisteren van dit lied kan echter bij elke stemming: de gedachte aan een zomerdag met zon, zee en strand is altijd aangenaam. 'Silwer Somer' voert je in gedachten naar de Zeeuwse kust, al zijn de spelende dolfijnen in de tekst een onbekend verschijnsel in Nederland. Met Stroomop heeft Amanda Strydom opnieuw een pareltje afgeleverd waarmee ze haar sterstatus onderstreept.