8weekly.nl

recensie: The Ploctones - 3...2...1...

Jazzband: onstuimig en beheerst

door Jan Jasper Tamboer 8weekly
13 juni 2011

Op de groepsfoto van de cd-hoes springt gitarist en bandleider Anton Goudsmit als enige met zijn hoofd buiten beeld. Een fijne grap, want met zijn composities en onstuimige podiumgedrag is hij feitelijk hét gezichtsbepalende bandlid. Het nieuwe album 3...2...1... van The Ploctones zet de met 050 ingezette koers voort en bevestigt het beeld van toonaangevende jazzband in Nederland en daarbuiten.

De plaat opent meteen al heftig, met een energieke fill van drummer Martijn Vink. De slagwerker heeft inmiddels de groep verlaten en speelt nu onder meer bij Anouk. Op de klassieker 'Time Remembered' van pianist Bill Evans, een ballad en dus een langzaam nummer, lijkt hij met zijn nerveuze accenten het tempo op te willen jagen in plaats van de kalmte te bewaren. De track krijgt daardoor onrust, en is niet de beoogde oase op het album. In de eveneens langzame blues 'Jekker die Jek' stelt Vink zich terughoudender op, waardoor het stuk ontspannen klinkt.

De band levert doorgaans de energie van een rockband, maar voegt daarbij vrijheid, finesses en complexere structuren. Goudsmit en vrienden ademen het 'bandjesgevoel', waarbij geen groot onderscheid is tussen bandleider, solist en begeleider, en plezier voorop staat. Zoals veel moderne jazzensembles betrekt The Ploctones meerdere genres bij hun muziek. Niet alleen vervagen grenzen tussen compositie en improvisatie, maar ook lopen jazz, pop, funk en latin in elkaar over.

Applaus uit de zaal
Beluistering van de cd doet de livepresentatie van de band erg missen. De beweeglijkheid op het podium van saxofonist Efraïm Trujillo en met name Goudsmit voegen een dimensie toe die je er in de huiskamer maar bij moet denken. En in je fantasie zijn Vink en bassist Jeroen Vierdag ook ineens blikvangers. Gelukkig zijn de opnamen genomen van liveoptredens op diverse locaties in het land, waardoor er iets van de sfeer en levendigheid van een optreden is vastgelegd. Tijdens of na de meeste nummers is kort de reactie van het publiek hoorbaar.

Onvoorspelbare licks
Goudsmit kan snel spelen als hij wil, maar daar onderscheidt hij zich niet mee. Dat doet hij wel met zijn eigenwijze timing en originele notenkeus. De noten nemen in hun opvolgingen soms bizarre wendingen, die steeds weer onthutsen. Grillig is een benaming die hierbij past. Trujillo gaat volledig mee in de gekte van Goudsmit, maar toont ondertussen een eigen gezicht met zijn overrompelende spel, zonder de gitarist te willen overbluffen. Vierdag zorgt voor een krachtige beat, waarbij hij kan domineren én dienen. Samen met Vink vormt hij een uiterst dynamische ritmesectie, die hecht is samengevoegd in het geheel.

Goudsmit werd in 2010 door collega's uitgeroepen tot beste popgitarist. Zijn uitverkiezing voor de Boy Edgar Prijs lijkt echter veel meer terecht. De man is nog altijd eerder een jazzgitarist dan een popster, met dito vrijheid in zijn spel. Ook hij staat soms nog te spelen in zaaltjes voor dertig man. The Ploctones verdient zeker een groter podium, koop hun cd, maar ga vooral hun concerten zien.

3...2...1...
The Ploctones
Jaar: 2011
Platenmaatschappij: Challenge Records

ADVERTENTIE

ZOEKEN

RSS | muziek

LINKS

The Ploctones

Challenge Records

ADVERTENTIE


	© 1998-2012 8WEEKLY Webmagazine