recensie: Sarah Glidden (vert. Arend Jan van Oudheusden) - Israël in 60 dagen

In de graphic novel Israël in 60 dagen doet de joodse Sarah Glidden verslag van haar reis naar Israël. Het verhaal gaat helaas aan voorspelbaarheid ten onder.

Sarah Glidden is een jonge Amerikaanse die op grond van haar afkomst een zogeheten 'Birthright'-reis kan maken; een gratis reis door Israël voor joodse jongeren tussen de 18 en 24 jaar. Het wordt een reis die haar al haar meningen doet heroverwegen.

Op alles voorbereid
De rondreis voert de bus met Amerikaanse Birthrightgangers langs een groot aantal belangrijke en kenmerkende locaties: de Golanvlakte, Masada, Tel Aviv, Jeruzalem. Bij elke bestemming hoort ook een lezing of presentatie. Als linksgeoriënteerde liberaal heeft Sarah zich voorbereid op een grootschalige hersenspoeling, en zeker in het begin lijkt ze daarin ook gelijk te krijgen.

Maar de Israëli's met wie de groep optrekt, blijken verrassend openhartig. Ze erkennen de propaganda zelf ook. In de zestig dagen die Sarah in Israël doorbrengt, veranderen de anonieme kampen in verhalen en mensen van vlees en bloed. Sarah begint te begrijpen dat de vrede, die vanuit haar Amerikaanse perspectief zo eenvoudig en voor de hand liggend lijkt, van veel meer factoren afhangt dan ze zich realiseerde en zeker niet binnen handbereik ligt. Hoewel Sarahs twijfels overeind blijven, keert ze vele ervaringen rijker en met een meer uitgebalanceerde blik terug.

Onduidelijk verhaal
In zijn geheel is het een openhartig verslag en door de vele weetjes tussendoor een onderhoudende strip, getekend in een naïeve stijl die het dagboekidee versterkt. Maar het verhaal is en blijft nogal voorspelbaar en biedt geen onverwachte inzichten of verrassende wendingen. Dat Sarah zich als jodin snel persoonlijk betrokken voelt bij de situatie in Israël is niet zo verrassend. En dat ze, als ze met de bevolking daar spreekt, een groter begrip krijgt voor de complexiteit van het conflict dan ze kan afleiden op basis van een mening die ze uit de media heeft verworven, ook niet.

Wat overblijft, is een aardig getekend en mooi vormgegeven dagboek met veel feiten over de situatie in Israël, dat met veel persoonlijke betrokkenheid tot stand gekomen is. Wie zelf een directe band met Israël heeft, zal een boeiend verslag met veel herkenningspunten in handen hebben. Voor wie die band niet heeft, is Israël in 60 dagen waarschijnlijk net iets te voorspelbaar om lang te beklijven.