8weekly.nl recensie website met recensies over film, muziek, literatuur, theater en beeldende kunst

Blade of the Immortal is het verhaal van Manji, een jonge onsterfelijke samurai. Hij heeft wormen in zijn bloed die elke wond helen, maar pas wanneer hij duizend mensen vermoordt, mag hij het leven laten. Hij draagt het verdriet van de dood van zijn zusje met zich mee en helpt daarom het jonge meisje Rin om haar ouders te wreken, die vermoord zijn door een clan van progressieve samurai. Dit is een bizarre, zeer gewelddadige en unieke samurai-manga. Wat deze reeks zo bijzonder maakt is de tekenstijl van auteur Hiraoki Samura, die zijn talent vooral in duizelingwekkende gevechtsscènes laat blijken.

Vaak gaan er vele tientallen bladzijden voorbij zonder dat er een druppel bloed vloeit, maar wanneer er gevochten moet worden, gaat Samura flink tekeer. De onsterfelijkheid van Manji lijkt soms niet meer dan een excuus om hem de meest gruwelijke verwondingen toe te brengen: regelmatig wordt zijn schedel of hart doorboordt, en soms worden zijn armen en benen afgehakt. Eén van de meer sadistische personages is Shira, die een zwaard hanteert dat als een soort zaag gevormd is en meer als martelwerktuig fungeert; hij ontdoet zijn slachtoffers graag van hun ledematen alvorens hij ze afslacht, of verkracht. Gevechten duren vaak vele pagina's, waarin Samura zijn macabere fantasie flink te loop laat. Het is nihilistisch geweld, maar wel nihilistisch geweld dat op een bijzondere manier in beeld gebracht is. Samura's grauwe pennenstreken (de gehele strip is in zwart-wit) zijn ruw en vaak schijnbaar slordig, maar weten toch alle agressie met een enorme precisie en intense impact en snelheid uit te beelden. Hij houdt van wisselende, ongewone gezichtspunten die je als lezer met je neus op het geweld drukken, zonder dat dat afbreuk doet aan de continuïteit van het gevecht, dat Samura altijd vloeiend weet te houden. Mocht Blade of the Immortal ooit verfilmd worden, moet er nog flink wat aan CGI gesleuteld worden voordat deze gevechten het op het witte doek zo extreem zijn als in de strip, en bovendien moet er wel een bijzonder gestoorde regisseur aan te pas komen om zulke waanzin van papier naar film te kunnen vertalen.

Simpele pulp
De bizarre aard van deze wreedheid en de maniakale manier waarop het in beeld gebracht is, maken Blade of the Immortal een behoorlijk indrukwekkende strip. Maar het is niet alleen geweld dat boeit: het verhaal is weliswaar simpele pulp, maar blijft toch spannend, omdat het complex wordt gemaakt door verschillende subplots, en omdat Samura altijd de tijd neemt om zijn karakters te nuanceren, en een groot aantal extra personages introduceert en steeds laat terugkeren. Zijn weergave van traditionele Japanse gebruiken en rituelen is met evenveel precisie tot stand gekomen als die van de slachtpartijen. Bovendien heeft de auteur veel aandacht voor de innerlijke conflicten van al zijn personages. Hij stelt niet simpelweg het goede tegenover het kwade, maar zet liever vraagtekens bij zulke begrippen, en behandelt uitgebreid en diepgaand elementen als wraak, vergiffenis, liefde en haat. En niet alleen de gevechtsscènes zijn visueel indrukwekkend: ook zijn zijn illustraties bij dramatische gebeurtenissen zijn vaak poëtisch mooi in al hun eenvoud en droefheid.

Gimmick
Zoals wel vaker het geval in manga valt de af en toe opduikende flauwe humor ietwat uit de toon, maar storend wordt dat niet. Ook het feit dat het ultrageweld een relatief klein deel van de strip beslaat en soms lichtelijk in contrast staat met de serieuzere toon van de rest van het verhaal is curieus, maar wie de avonturen van de onsterfelijke held blijft volgen, raakt hier snel genoeg aan gewend. Opvallend vreemd is bovendien het taalgebruik: waar de meeste karakters zich in gedecideerde en correcte archaïsche taal uiten, lopen samurai Manji en sommige van zijn kornuiten constant te vloeken in anachronistisch slang, dat volgens de vertalers in het origineel de taal van moderne urbane straatschooiers in Japan weergeeft. Dit staat haaks op het cultureel-historisch verantwoorde kader waarin de strip gevormd is, en het mag dan niet meer zijn dan een absurde gimmick, het is wel één die heel cool is.

Mandala
Want cool is Blade of the Immortal, met zijn onsterfelijke held die keer op keer heftige bloedbaden aanricht, boven alles. En hoewel misschien niet iedereen de combinatie van beheerste, traditionele en serieuze vertelling en uitzinnig punkgeweld en nihilisme kan waarderen, is deze strip in ieder geval in meerdere opzichten een bijzondere vertoning van een volleerde tekentalent. Om dit te onderstrepen eindigt een episode vaak met de beslissing van een gevecht in een schitterende, mandala-achtig illustratie dat één of twee pagina's beslaat.

Internationaal
Het verhaal van Blade of the Immortal begon in 1994, toen Samura slechts 24 jaar was, en wordt in Engelse vertaling nog steeds elke maand in stripvorm uitgegeven door Dark Horse Comics; deze episodes zijn onderdelen van deelverhalen die in boekvorm worden verzameld. Van deze verzamelde reeks zijn inmiddels door Dark Horse elf delen uitgegeven, die zeker niet zonder meer afzonderlijk te lezen zijn. Het is dus aan te raden om bij deel één van de serie te beginnen: Blood of a Thousand. NB: De reeks wordt ook in het Frans vertaald, als L'habitant de l'infini, uitgegeven door Casterman.

Links
Dark Horse Comics
Casterman
Fansite
Fansite