recensie: Het Zuidelijk Toneel - Stadsgeheimen

Sommigen haasten zich door de stad, anderen voeren een geanimeerd gesprek. Wat gaat er in hun hoofd om? Wat voor gesprekken hebben ze? De voorstelling Stadsgeheimen van Het Zuidelijk Toneel onthult gedachten en gesprekken temidden van het winkelend publiek.

Uitgerust met koptelefoon, verrekijker en een kaart met daarop 33 locaties in de binnenstad van Tilburg word je op pad gestuurd. Omstanders kijken je vreemd aan en af en toe vraagt iemand waarom al die mensen met een koptelefoon op rondlopen.

Als deelnemer aan Stadsgeheimen verlaat je de gebaande winkelpaden en kom je terecht bij een dertigtal scènes die zich op de raarste plekken afspelen. De dialogen hoor je via je hoofdtelefoon. Soms zijn het simpele, alledaagse gesprekken tussen tienermeisjes ('Ik ben echt vet man!') of dames op leeftijd ('Moet je mijn buik eens zien! Ik doe echt geen bikini aan.'). Soms zijn de gesprekken wat absurder, zoals het telefoongesprek van de man die ongewild ondergoedfoto's en serenades krijgt na één kopje koffie met een vrouw, of de man die voor het eerst een prostituee bezoekt terwijl zijn vrouw worst aan het halen is.

Een stapje verder
Het Zuidelijk Toneel experimenteert al sinds 2008 met theater en plein publique. Eerst met Analemma, daarna met Humeuren van de stad (2009) en eerder dit jaar met Plot your city. Het leuke is dat je als publiek tussen de mensen loopt die vaak niet doorhebben dat er op enkele meters afstand een toneelstuk aan de gang is.

Met Stadsgeheimen gaat geestelijk vader Matthijs Rümke een stapje verder en is het publiek voor het eerst helemaal vrij in zijn bewegingen. Je bent je eigen regisseur. Bevalt een scène je niet, dan loop je rustig naar de volgende. Of misschien wil je een andere act wel twee keer bekijken. Ook de meeste technische mankementen die Humeuren in 2008 erg uit deden lopen, zijn grotendeels verholpen.

Weinig spanning
De vrijheid die je hebt om op ieder moment een scène binnen te lopen, heeft wel zijn nadelen. Meestal val je er midden in een verhaal. De teksten, geschreven door Marcel Osterop, zijn een soort lussen die zich constant herhalen, maar dus ook niet echt ergens heen gaan. De scènes lijken op de flarden van een gesprek die je op straat ooit oppikt. Van een duidelijke spanningsboog is helaas niet vaak sprake.

Na een uurtje of anderhalf heb je het eigenlijk wel gezien. Maar dan wordt pas het interessant: je komt bij nieuwe scènes die een aanvulling blijken op wat je eerder hebt gezien en gehoord. Je ziet dat de vrouw die worst aan het kopen is, niet zo onschuldig blijkt te zijn, of dat de vrouw van de ondergoedfoto's nog probeert haar zanggroep af te bellen. Wanneer je een dergelijke scène ziet, is de cirkel rond.

Toch nog diepgang
Slechts één scène springt eruit qua verhaallijn en diepgang. Drie vreemden op een bankje ontmoeten elkaar en krijgen voor heel even inzicht in elkaars leven voordat zij weer hun eigen weg gaan. Een voiceover vat het samen: 'we trekken langs elkaar heen, niet wetend of de gelukkigste momenten in het leven of het grootste verdriet al voor of achter iemand liggen'. Dit is de essentie van Stadsgeheimen. Er spelen zich zoveel dingen af om je heen waar je geen weet van hebt. Af en toe zou je eens stil moeten staan en ernaar luisteren.