recensie: René Appel - Goede vrienden

Hij werd er al vaak voor genomineerd en won hem ook tweemaal: de Gouden Strop. Gaat René Appel er ook weer voor met zijn nieuwe literaire thriller Goede vrienden?

De hoofdpersonen in Appels thrillers raken meestal op een heel geleidelijke, haast natuurlijke manier diep in de problemen. In Goede vrienden wijkt Appel helaas af van dit stramien.

Vrienden
Vier echtparen die bij elkaar in de buurt wonen, raken bevriend. De mannen fietsen met elkaar, de vrouwen gaan de stad in en met zijn achten hebben ze gezellige weekenden met veel drank en monopoly. Het probleem dient zich in deze thriller al snel aan wanneer Otto's vrouw Sandra hem verlaat voor haar Amerikaanse vriend en hun dochter meeneemt. Het patroon van onderlinge verhoudingen raakt verstoord.

Otto zoekt troost en gehoor bij de anderen, vooral bij Marleen en Edwin. De titel van deze thriller moet wel ironisch zijn bedoeld, want als dat goede vrienden moeten voorstellen, dan kun je er wel zonder. En datzelfde geldt eigenlijk voor de meeste relaties die Appel hier schetst. Otto krijgt weliswaar keer of keer de gelegenheid mee te eten en zijn tirades te herhalen, maar geen van de zogenaamde goede vrienden lijkt er erg van onder de indruk, behalve dan dat ze hem vervelend vinden. En dat is Otto ook. Niet alleen vervelend; dat hij niet deugt blijkt ook al snel.

Strop
De scheiding van Otto en Sandra is niet het enige voorval dat het clubje treft. Twee van de drie overgebleven vrouwen worden aangevallen en Marleen is bang dat ook zij gevaar loopt. Ondanks alle gebeurtenissen lijken haar eigen beslommeringen, zoals een niet geplande zwangerschap en een gewenste muzikale carrière, veruit het belangrijkst te zijn.

Goede vrienden wordt nergens echt spannend, mede omdat al vrij snel duidelijk is van welke kant het gevaar dreigt. In Appels werk is meestal sprake van een zekere beklemming en van verrassende ontwikkelingen. Dat ontbreekt hier en daarmee blijft het een vlak verhaal over waarin meeleven en inleven niet aan de orde zijn. Appel heeft dit alles wel opgeschreven in een uiterst toegankelijke stijl. De gehanteerde spreektaal is eigentijds, maar de gesprekjes zijn oppervlakkig en voor de hand liggend. Geen Gouden Strop deze keer.