recensie: Jeffrey Moore (vert. Gerda Baardman en Wim Scherpenisse) - Het genootschap van de laatste dieren

Sommige boeken zijn moeilijk te plaatsen. Zo is ook Het genootschap van de laatste dieren van Jeffrey Moore niet direct goed te duiden.

Het boek opent als een rechtgeaarde thriller, met Nile Nightingale die om middernacht bij een kerkje opschrikt door een over een landweggetje aanstormende pick-uptruck. Op het dak is een zak vastgebonden. De zak wordt gedumpt op het kerkhof en Nile ontdekt hierin een zwaargewond jong meisje.

Eco-thriller of niet?
Daarna lijkt het boek zich even op te werpen als een pamflet van het Wereld Natuur Fonds of Greenpeace als het meisje, Céleste genaamd, het slachtoffer blijkt te zijn van enkele agressieve illegale jagers. Of is het dan toch een soort Lolita-verhaal waarin de jonge Céleste en de twintig jaar oudere Nile een broeierige liefdesrelatie aangaan? Het is dit alles samen, maar tegelijkertijd niets van dit alles.

Het boek mist de vaart en spanning van een thriller, het ontbeert de wijzende vinger van een pamflet en de relatie tussen Nile en Céleste blijft zuiver platonisch. En ondanks al dit 'nét niet', is Het genootschap van de laatste dieren een aangenaam leesbaar boek geworden. Misschien juist wel omdat het niets van bovenstaande is. Door tegen al die genres aan te schurken, maar zich nergens in te verliezen houdt de roman je voortdurend alert en daagt je uit.

Brandende dialogen
Maar wat dit boek voornamelijk tot aangenaam leesvoer maakt, is de interactie tussen de verlopen Nile en de hoogbegaafde Céleste. Beiden zijn buitenbeentjes, voelen zich niet op hun plaats in een wereld die hen niet begrijpt, hebben schijt aan hoe anderen over hen denken en steken dit niet onder stoelen of banken. En beiden weten hun mondje prima te roeren. Dat resulteert in vreemde, ontroerende of hilarische, maar altijd fascinerende gesprekken tussen de twee.

Het is deze dynamiek tussen de hoofdpersonages die het verhaal boven de meute laat uitstijgen. Het zijn niet zozeer de ontwikkelingen rondom Nile en Céleste die het verhaal voortstuwen, het zijn de verwikkelingen tussen hen die je naar de volgende bladzijde doen verlangen. De onderhoudende dialogen tussen twee intrigerende karakters vormen hoofdpersoon, verhaallijn én genre van deze roman.

Je hoeft dit boek niet in een hokje van eco-thriller-Lolita-WNF-liefdesroman te duwen. Maar als er een genre is voor goede dialogen, dan valt Het genootschap van de laatste dieren daar zeker onder.