recensie: Headwater/Neal Black & The Healers

Op een zondagmiddag in de Roepaen te Ottersum staat de Americana en folk van het Canadese Headwater garant voor het vroege vermaak, gevolgd door de zware blues van Neal Black & The Healers. Kwaliteit in het kwadraat voor de breed georiënteerde muziekliefhebber.

Het dubbelconcert is niet aangekondigd als een voor- en hoofdprogramma, maar als twee afzonderlijke concerten. Voor de muziekgek met een brede smaak een mooi excuus om de hele middag en een klein stukje van de avond in de gewijde omgeving van het oude klooster van de Roepaen te vertoeven.

Ogen uitwrijven
Twee jaar geleden speelde Headwater in een overvolle Nightclub tijdens het Roepaenfestival. Later die dag gaven ze een legendarisch akoestisch optreden in de Van Nierszaal dat door velen is uitgeroepen tot het concert van dat jaar. Nu staan de vier heren opnieuw op het Nightclub-podium. Onwennig omdat het pas half drie is wrijven de mannen de slaap uit de ogen.

Headwater werkt momenteel aan een derde album dat rond de zomer van 2012 zal verschijnen. Twee nummers van die cd brengen ze vanmiddag alvast ten gehore: 'I Know' en 'Your Love', liedjes die een rustige sfeer ademen. Verder is het genieten van het werk van hun eerste album My Old Friend en van Lay You Down uit 2008. Verrassend is de cover van Peter Gabriels 'Salisbury Hill'. Ook 'Dirty Jeans and Mudslide Hymns' van John Hiatt krijgt een eigen, stijlvolle bewerking met slidegitaar, akoestische gitaar, banjo/ukelele en akoestische bas, met dubbele herenzang. De band steekt haar liefde voor een goede songsmid niet onder stoelen of banken. Het overtuigende optreden sluit aan bij de hoge verwachtingen. En na het derde album zien we ze graag voor een groter publiek in de Kapel.

Voodooblues
Dan is het de beurt aan Neal Black & The Healers. Het wordt snel duidelijk dat de liefde voor onvervalste, vuige blues en Americana slechts geldt voor een handvol liefhebbers. De Texaan Neal Black is iets minder goed bij stem dan normaal. Dit komt het gruizige karakter van zijn performance niet ten goede, maar hij speelt wel prima gitaar. Black wordt op het podium vergezeld door bassist Chris Jefferson uit New York en de Fransman Vincent Daune achter de drumkit: muzikanten die bij diverse bluesveteranen hun sporen verdiend hebben.

Eerder schreef 8Weekly over het verslavende nieuwe album Sometimes The Truth van Neal Black. Het optreden van The King of Voodooblues in Roepaen onderstreept deze lovende woorden. De betiteling kan de liefhebber van minder rauwe blues afschrikken, maar het geeft wel aan welke plek Black inneemt in het blueslandschap. Met een gedreven set bewijst hij dat de titel hem past. Sinds de dood van John Campbell in 1993 is Neal Black wel eenzaam in het genre van de voodooblues.

Verrassend is de bluesuitvoering van 'I Can See Clearly Now', een lied waarbij Lee Towers niet is weg te denken. Black en de zijnen laten horen dat het ook anders kan. Het drietal muzikanten speelt de sterren van de hemel. Hun solo's zijn stuk voor stuk onderhoudend. De funky bassolo van Jefferson doet onbedwingbaar denken aan Mark King van Level 42. Het recente album van Neal Black & The Healers drukt geen zwaar stempel op de songkeuze: het concert bevat een bloemlezing uit hun hele oeuvre. En met een cover van Howlin' Wolf eert de band een van de grondleggers van de voodooblues.