recensie: Mission: Impossible - Ghost Protocol

Coole gadgets, keiharde actie op gevaarlijke lokaties, geheimagenten in een overlevingsrace om een nucleaire oorlog te voorkomen. Tom Cruise is voor de vierde keer Ethan Hunt, dit keer geassisteerd door een onwaarschijnlijk team.

Ethan Hunt wordt in Moskou uit de gevangenis geloodst. Op de vluchtroute krijgt Hunt de opdracht om de nucleaire ambities van een vijand, met de codenaam Cobalt, een halt toe te roepen. Hunt wordt afgescheept met het team dat hem net heeft gered: de agenten Benji Dunn (Simon Pegg) en Jane Carter (Paula Patton). Hij komt er tegelijk achter dat zij de reden zijn dat IMF (Impossible Mission Force) hem weer in vrijheid wil hebben. Nucleaire ontstekingscodes zijn na een misgelopen klus in de handen van de huurmoordenaar Moreau gevallen. Deze zouden bestemd zijn voor Cobalt.

Het team moet direct naar het Kremlin, vermomd als generaal en assistent, om zo cruciale informatie van Cobalt uit het archief in het binnenste van het Russische machtscentrum te halen. Ook deze operatie loopt in het honderd als blijkt dat ze in een fuik van Cobalt zijn gelopen. Hij laat een gasleiding onder het Kremlin exploderen en laat de Russen denken dat de Amerikanen hiervoor verantwoordelijk zijn. Hierdoor roept de Amerikaanse president Ghost Protocol uit. IMF wordt opgedoekt, Hunt en zijn team bestaan officieel niet meer en als ze worden gepakt zullen ze als terrorist behandeld worden. Het onwaarschijnlijke team zal alles uit de kast moeten halen om een steeds verder uit de hand lopende missie te volbrengen. Een missie die weer veel stuntwerk op exotische lokaties nodig heeft.

Spannend en cliché
De marketing van de film is glashelder. Het hoogtepunt van de film is Tom Cruise die zelf de stunts deed op de Burj Khalifa in Dubai, de hoogste toren ter wereld. Het oorspronkelijke idee kwam van de producers en werd door zowel regisseur als hoofdrolspeler tot een knap staaltje actiefilm gemaakt. Het is een bijzonder mooi gefilmde scène waarin de kijker vanaf de start hoogtevrees krijgt. Ook de scènes in een autogarage in Mumbai zijn overtuigend.

Het was spannend om te zien hoe regisseur Brad Bird, die grote waardering en Oscars oogstte met The Incredibles en Ratatouille, Mission: Impossible zou interpreteren. Bird weet zijn talent niet uit te buiten in Ghost Protocol. MI4 komt niet verder dan een netjes gemaakte film in een middelmatige serie. Geen grote verrassingen in de beeldtaal, noch een echte signatuur van de maker. De film is zeker spannend en doet waar het toe moet dienen. Goede vechtchoreografieën, zoals een strakke bitch fight, zijn het hart van de film. Natuurlijk geven slim gevonden gadgets een fris gevoel.

Behalve de actie blijft er echter niet veel meer over dan een opstapeling van cliché dialogen. Soms zijn deze een beetje obligaat en zelfs overbodig. De wijze waarop de MI-vertelling voortgestuwd wordt is nogal manisch. Je wordt moe van iedere keer dat het al écht onmogelijk is, maar blijkt dat er toch nog een onmogelijkere laatste kans is. Na driekwart van de film beginnen alle oplossingen oninteressant te worden. Met als dieptepunt de laatste scènes met een team dat bijkomt van de onmogelijke missie. Dit heeft het niveau van een goedkope tv-serie. MI4 overtreft zeker de mindere tweede en derde film van de serie, maar geeft geen nieuwe glans voor het uitgemolken merk Mission: Impossible.