festival: Uitbundige donderdag

Nadat Eurosonic op woensdagavond voorzichtig van start is gegaan met slechts vier zalen, is het op donderdag uitbundig. In de binnenstad van Groningen krioelt het van de muziekliefhebbers.

Naast de zaaloptredens is er ook ruimte voor Eurosonic Air op de markt. Hier treden acts op als The Asteroids Galaxy Tour, Krystl en de Vlaamse Selah Sue. Zeker die laatste is niet te versmaden. Toch kiezen we voor het avontuurlijke en minder voor de hand liggende programma van de kleine zaaltjes. Soms is het een kwestie van geluk dat je op tijd bent, soms lukt het na lang wachten om binnen te komen. Fotopas of niet, we moeten in de rij en wachten op onze beurt. Alleen voor de echte professionals en conferentiegangers geldt een voorrangsbehandeling. Gevolg: soms missen we een optreden dat we graag gezien hadden.

Wonderbaarlijk
Onze festivalopener is de band uit Kopenhagen I Got You On Tape, die in de Muziekschool van Groningen een uitstekende set neerzet. Het stemgeluid van voorman Jacob Bellens doet sterk denken aan dat van Murder. Enige studie leert dat dit niet verwonderlijk is: Bellens was een van de twee in het duo Murder. De sound wordt bepaald door het keyboard-geluid van Bellens, ondersteund door een strakke drumsound met baslijnen. Het spaarzame elektrische gitaargeluid maakt het geheel compleet. I Got You On Tape gooit met haar albums hoge ogen in Denemarken. Ze lijken een patent te hebben op de vijfsterren-beoordeling. Hoog tijd dus dat ze buiten de landsgrenzen treden.

De IJslandse Soley tapt uit een heel ander vaatje. Met haar aan Björk refererende stemgeluid klinkt ze even broos als eigenzinnig. De zusjes Cocorosie lijken ook van invloed geweest op dit wonderbaarlijke talent. Af en toe laat ze wat ruimte voor de drummer die op zo'n moment stevig en strak op de voorgrond treedt. Maar bij de helft van de nummers is het Soley zelf die op keyboard, percussie en gitaar zichzelf begeleidt. Soley is een van de verrassingen van het festival.

De ster van Jamie N Commons is al vooruit gesneld. We stuiten op een rij van vijftig meter nadat de laatste bezoeker voor zijn concert is toegelaten tot de zaal. 'The next best thing uit UK' na James Blake en Adele wordt hij al genoemd.

Wiegeliedje
In de Machinefabriek is gelukkig voldoende ruimte. Na een stevige wandeling van het Kruithuis, dat gelegen is achter de Schouwburg, zijn we ruim op tijd om ons te vergapen aan Anna Calvi. Deze Britse dame wordt vergeleken met Patti Smith. Haar verschijning valt te typeren als een kleine rode kat met scherpe, lange nageltjes. Perfect gekapt en gekleed bespeelt ze de gitaar of haar leven ervan afhangt. De songs zijn messcherp en de band staat volledig in haar dienst. De mooie begeleiding van tafelorgel, percussie, knallende drums en baslijnen ondersteunt de pittige gitaarriffs van Calvi. Haar stem is scherp en ze gromt soms als een leeuw.

James Vincent McMorrow sluit de avond af in de Schouwburg. Met een verse EBBA-Award onder de arm zet McMorrow met band een perfecte show neer. Zijn breekbare liedjes krijgen in de bandbenadering een uitstekende behandeling. Wie hem eerder solo zag zal verrast zijn door de uitvoering met alle instrumenten die we ook kennen van zijn album, al speelt hij ze daar zelf en heel ingetogen. Ondanks de soms uitbundige sound van McMorrow met band blijven de breekbare composities volledig overeind. Toegiften zijn nauwelijks toegestaan tijdens dit festival. Toch laat de organisatie McMorrow zijn versie van 'Wicked Game' solo spelen als toetje van de avond en als wiegeliedje voor het slapen gaan.