festival: Deel 4

In het vierde verslag van het IFFR hebben we aandacht voor psychologische horror, de positie van vrouwelijken Israelische militairen, IJslandse criminaliteit en pesten in The Ultimate Pranx Case.

DEEL 1 | DEEL 2 | DEEL 3 | DEEL 4 | DEEL 5 | DEEL 6 | DEEL 7

Inhoud: Kotoko | A Simple Life | Room 514 | The Ultimate Pranx Case | Hail | Black's Game

Verscheurde innerlijke geest
4.0
Kotoko — Spectrum
Shinya Tsukamoto • Japan, 2011

'Alleen wanneer ik zing, zie ik niet dubbel', vertelt Kotoko, een jonge Japanse vrouw die lijdt aan een psychose. Nergens is ze veilig: op straat ziet ze boosaardige mensen op zich afkomen en thuis ziet ze beelden van hoe ze haar baby iets aandoet. Ze lijkt geen onderscheid meer te kunnen maken tussen de realiteit en haar hallucinaties. Het leidt tot de uithuisplaatsing van haar zoontje, die ondergebracht wordt bij Kotoko’s zus. Wanneer Kotoko de schrijver Tanaka (een rol van de regisseur zelf) ontmoet, is hij onder de indruk van haar zangkunsten. Hij trekt bij haar in, waar al gauw blijkt dat hun liefde heel wat moet doorstaan.

Kotoko kan wel de extreemste film van deze editie van het IFFR genoemd worden. Tsukamoto maakte eerder Tetsuo II en Tokyo Fist, die ook al niet vrij van geweld waren. In Kotoko zit de horror verborgen in de belevingswereld van de hoofdpersoon. De regisseur sleept de kijker Kotoko's angstvallige wereld in en speelt voortdurend met wat echt is en wat niet. En dat doet hij goed. Want wat Kotoko doormaakt, heeft een verwarrend en angstmakend effect op de kijker. Je zit als het ware in haar hoofd, ziet en hoort wat zij doormaakt. De geluidseffecten zijn goed afgestemd op de beelden en vormen ware mokerslagen. De film doet denken aan Polanski's Repulsion, maar de hallucinaties van Kotoko worden veel extremer getoond. Maar dat de horror in dienst blijft staan van de psychologie en niet louter dient om te shockeren, is nog wel de grootste verdienste van de film. Beangstigend echt.
Terug naar boven

Eenvoud is het sleutelwoord
3.5
A Simple Life — Spectrum
Ann Hui • Hong Kong, 2011

Huishoudster Ah Tao werkt al jaren voor hetzelfde gezin, van wie alleen nog de jonge filmregisseur Roger in Hong Kong woont. Zorgvuldig struint ze de markt af op zoek naar de beste ingrediënten voor de maaltijden die ze voor hem bereidt. Dan slaat het noodlot toe: Ah Tao krijgt een beroerte en is niet langer in staat voor Roger te zorgen. Ze belandt in een verzorgingstehuis en de rollen draaien om: op liefdevolle wijze neemt Roger de zorg voor haar op zich, wat zij langzaamaan leert te accepteren.  

A Simple Life is wat de titel doet vermoeden: het tonen van een eenvoudig leven, op eenvoudige maar warme wijze. De band tussen Ah Tao (een innemende rol van Deannie Yip) en Roger (Andy Lau) lijkt in het begin wat afstandelijk, maar wanneer Ah Tao in het verzorgingstehuis terecht komt blijkt dat Roger haar een warm hart toebedeelt. De film draait voornamelijk om de band tussen de twee en de ommezwaai van verzorgende naar zorgvrager, maar toont ook een inkijkje in hoe het er aan toe gaat in verzorgingstehuizen in Hong Kong. En dat is behoorlijk schokkend in vergelijking met Nederland: de hoge tarieven die gevraagd worden staan niet in verhouding tot de geboden zorg. De grauwe en minimale aankleding, het gebrek aan privacy (er zitten schotten tussen de 'kamers') en de beperkte aandacht van het personeel voor de bewoners maken het verzorgingstehuis niet tot een warm thuis. Maar de warme persoonlijkheid van Ah Tao en de bezoeken die Roger aan haar brengt, geven ook kleur aan het leven van de andere bewoners. Hoewel niet verrassend, is deze kleine film wel puur en liefdevol in het tonen van relaties en de omgang met elkaar.
Naar boven

Sceptische ondervraging
4.0
Room 514 — Bright Future
Sharon Bar-Ziv • Israël, 2012

Een vrouwelijke Israëlische militair heeft als opdracht om een officier te ondervragen, die verdacht wordt van het nodeloos mishandelen van een Arabisch gezin. Vastberaden zet ze de ondervraging in, maar in haar onderzoek stuit ze eigenlijk alleen maar op weerzin en scepsis. Ook van haar minnaar Eraz, die ook als militair werkzaam is. Hij raadt haar aan de ondervraging stop te zetten, want het zou alleen maar tot vervelende dingen kunnen leiden. Maar ze zet stug door, vastberaden om de ondervraging tot een rechtvaardig einde te brengen.

Room 514 is het verontrustende en moedige debuut van Sharon Bar-Ziv, waarin een kritische noot geplaatst bij de werkwijze van het leger en de positie van vrouwelijke militairen. De meeste scènes spelen zich af in het verhoorkamertje nr. 514, wat een benauwend en realistisch effect geeft. Het samenspel wordt geloofwaardig gebracht en vormt steeds een spanningsveld. De vrouwelijke militair wordt zowel door haar mannelijke collega als de ondervraagden in de underdogpositie geplaatst en niet serieus genomen. Maar ze is niet bang en vastberaden de waarheid boven tafel te krijgen. Bar-Ziv toont wat er uiteindelijk overblijft van haar idealen en dat de werkelijkheid niet louter goed of slecht is, maar lijkt te bestaan uit een schimmige wereld met verschillende belangen.
Naar boven

Echt of niet?
4.0
The Ultimate Pranx Case — Bright Future
Sylvain Guy & Claude Grégoire • Canada, 2012

Drie jongens halen de ultieme prank uit. Het plan? Medescholiere Dinah wordt door een van de jongens uitgenodigd bij hem thuis. Ondertussen wordt alles vastgelegd op camera’s, die op diverse plaatsen in het huis geïnstalleerd zijn. Beneden in de kelder kijken de andere twee via hun camerasysteem mee en doen verslag van wat er gebeurt. De beelden worden live op internet gestreamd. De avond is voorzien van flauwe wendingen, zoals het presenteren van hapjes met hondenvoer en het herhaaldelijk roepen van het woord penis. Het doel? De genodigde tot waanzin drijven en tegelijkertijd zorgen dat ze het huis niet verlaat.

Wat begint als een flauwe grap, loopt volkomen uit de hand. Dinah blijkt een labiele vrouw die niet tegen het getreiter bestand is. Tussen de jongens onderling ontstaat onenigheid. Twee van hen willen stoppen, maar Alex, die alles bedacht heeft, zet hardnekkig door. De gevolgen blijken desastreus.

En nu zijn daar de originele filmbeelden, die door de politie als bewijsmateriaal zijn onderschept. Met toestemming van de ouders zijn de beelden vrijgegeven en door producenten Sylvain Guy en Claude Grégoire aan elkaar gesmeed tot documentaire. The Ultimate Pranx Case kent zijn première in Rotterdam. Tijdens de Q&A is de grote vraag of de film net als Catfish en Exit Through the Gift Shop gemanipuleerd is. Guy en Grégoire draaien om de vragen heen en verwijzen naar de site van The Ultimate Pranx Case. Ook is er een fonds in het leven geroepen (ook terug te vinden op internet) om pesten een halt toe te roepen. Mockumentary of niet, de boodschap van de film is duidelijk: namelijk het vernederende en vernietigende effect dat pesten kan hebben. Ook al wordt je als publiek wellicht misleid, The Ultimate Pranx Case imponeert en verontrust. Missie geslaagd.
Naar boven

Het rechte pad
4.0
Hail — Bright Future
Amiel Courtin-Wilson • Australië, 2011

In Hail wordt ex-gevangene Daniel P. Jones gevolgd. Regisseur Amiel Courtin-Wilson ontmoette hem de dag dat hij vrijkwam. De camera volgt een beer van een vent die zijn vrijheid tegemoet gaat. Liefdevol wordt hij door zijn vrouw Leanne onthaald. Een intieme bedscène volgt, waarbij de regisseur niet schroomt in te zoomen op de verstrengelde lichaamsdelen. Aan het gelukzalige moment komt snel een einde, want Daniel moet werk gaan zoeken. Hij heeft zich ten doel gesteld zijn leven te beteren. Hij gaat aan de slag bij een autobedrijf, maar na een ongeluk ontstaat er een keerpunt bij hem. De agressie van vroeger komt weer naar boven en er ontstaan scheuren in de liefdevolle relatie met Leanne.

Hail is in grote mate gebaseerd op gebeurtenissen uit het leven van Daniel, waarbij de liefde tussen hem en Leanne de spil vormt. Courtin-Wilson voegt daarbij een bedacht scenario toe, een soort mix van rauw realisme en esthetische sfeerbeelden. De toon van de film verspringt regelmatig. Liefdevolle scènes met Leanne wisselen zich af met het zich handhaven in de maatschappij en het samenzijn met vrienden. Wanneer Daniels gewelddadige verleden weer naar boven komt, ontstaat er een soort thriller met wraakelementen, afgewisseld met lang uitgesponnen sfeerbeelden en dito soundtrack. Het gebruik van deze verschillende elementen doet de film helaas geen goed. Hoewel de karakters van Daniel en Leanne en vooral hun liefde overtuigen, is de verhaalstructuur te vaag en inconsistent. Het leidt tot een stuurloos geheel, met de vraag welke kant de regisseur nu eigenlijk op wil.
Naar boven

IJslands testosteron
4.0
Black's Game (Svartur á leik) — Tiger Awards Competition
Óskar Thór Axelsson • IJsland, 2012

Mede geproduceerd door Nicolas Winding Refn (Drive, Pusher-trilogie), verhaalt deze IJslandse gangsterfilm over de wereld van de zware jongens, coke en opkomende macht van een drugskartel. De jonge Stebbi is opgepakt door de politie na een vechtpartij. Terwijl hij buiten het politiebureau staat te roken ontmoet hij een maat van vroeger, de gevaarlijk uitziende Tóti. Tóti drukt hem een kaartje in de handen en zegt erbij dat hij kan bellen als hij problemen heeft. Stebbi maakt dankbaar gebruik van zijn aanbod, maar voor wat hoort wat: Tóti regelt via zijn advocaat dat Stebbi’s zaak geseponeerd wordt en in ruil daarvoor moet Stebbi wat klusjes opknappen voor Tóti. 

En zo rolt Stebbi in de gevaarlijke wereld van drugs, geld, mooie dames en vergeldingen. Tóti en Bruno zijn de grote jongens, die de concurrentie vakkundig uit de weg helpen. Terwijl het grote geld binnenstroomt en Stebbi steeds afhankelijker wordt van de coke, gaan zaken als jaloezie, verraad en zucht naar meer macht steeds meer op de voorgrond staan. Het zijn bekende elementen in het gangstergenre en in dat opzicht is Black’s Game geen verrassing. Wel is het een film die je vanaf het eerste moment vol adrenaline pompt. Snelle montages en kleurrijke beelden, waarin het bloed rijkelijk stroomt, gaan samen met een energieke soundtrack. Vermakelijk en goed gemaakt speelfilmdebuut.
Naar boven